tv LIVE
meer NPO start

Karin werkt in een Italiaans ziekenhuis en waarschuwt Nederland: 'Blijf thuis, want dit is niet te doen'

Karin werkt in een Italiaans ziekenhuis en waarschuwt Nederland: 'Blijf thuis, want dit is niet te doen'
Anesthesist Karin Bröring
Bron: EenVandaag

De Nederlandse Karin werkt in een klein ziekenhuis in Italië. De werkomstandigheden zijn voor het zorgpersoneel daar erg zwaar. Ze maakt zich zorgen over de situatie in Nederland. "Ik vraag me af: hebben zij het wel in de gaten?"

Karin Bröring is een Nederlandse anesthesist. Momenteel werkt ze in een ziekenhuis in Italië. De periode sinds de coronacrisis is uitgebroken noemt ze 'surreëel'. "Het is een absurde tijd, het lijkt net of het niet echt gebeurt. Dan denk je: 'Morgen is het over'. Dat is natuurlijk niet zo."

Patiënten naar huis om ruimte te maken

"Het gaat zo snel. In 10 dagen hebben we zeventig patiënten opgenomen. Gisteren hadden we acht patiënten die aankwamen, eergisteren tien. En daar zitten ook jonge mensen tussen", vertelt Karin. In het ziekenhuis waar zij werkt is al sprake van ruimtetekorten. "Gisteren moesten we verplicht op zoek naar patiënten die we naar huis konden sturen, of een andere plek waar ze geïsoleerd opgenomen konden worden. Omdat er andere patiënten opgenomen moesten worden."

De werkomstandigheden voor het medisch personeel zijn zwaar. "Gisteren was een van de moeilijkste dagen, toen waren we met z'n tweeën en moesten we 35 patiënten verzorgen, waaronder een aantal waar het niet goed mee gaat."

Karin en de Italiaanse arts Marco Dei Poli vertellen over de situatie in de Italiaanse ziekenhuizen.

Grote aanpassingen

"Ons ziekenhuis is een klein ziekenhuis, zonder intensive care. Dus het personeel is niet gewend om dit soort werk te doen", vertelt Karin. Ook de beschermende kleding die het medisch personeel moet dragen om besmetting tegen te gaan werpen moeilijke omstandigheden op. "Dat is al heel moeilijk op zich, zo werken."

Om de grote stroom aan patiënten aan te kunnen moet zoveel mogelijk personeel ingewerkt worden. "Afgelopen donderdag is een tweede afdeling aangesteld, maar zij weten er dus nog helemaal niets vanaf. Zij moeten nog ingewerkt worden en raken ook in paniek op het moment dat iemand niet goed ademt, dus je moet ook nog honderd keer op en neer naar die afdeling om hen te helpen", zegt Karin.

Lees ook

Oorlogswerk

"Het is echt oorlogswerk", vertelt Karin. Tijdens haar coschappen heeft ze in de burgeroorlog in Suriname gewerkt. "Daar was toen ook een lockdown, en daar had je toen ook heel weinig materialen. Dit is erger", zegt ze.

Karin vertelt hoe schrijnend het is dat je als zorgmedewerker heel weinig tijd hebt om patiënten aandacht te geven. "Zij zijn in paniek en willen informatie, maar er is gewoon niet genoeg tijd. Je zit helemaal ingepakt, je moet afstand houden. Je kan wel met ze praten maar ze horen je niet goed door het pak dat je aan hebt."

Geen afscheid kunnen nemen

Patiënten die opgenomen worden kunnen alleen contact hebben met hun familie via de telefoon. "Mensen die zuurstof nodig hebben moeten het dus heel erg kort houden, want als je ze daarvoor even van de zuurstof afhaalt zakken de concentraties in hun bloed heel snel", zegt Karin.

En als patiënten overlijden, moeten het medisch personeel dat aan de familie melden. "Dat is heel erg triest, want die mensen hebben niet bij hun vader kunnen zitten op het laatste moment. Ze kunnen er helemaal niet bij, en ze kunnen ook geen begrafenis doen."

Lees ook

'God mens, blijf binnen'

Karin maakt zich erg druk om de situatie in Nederland. "Ik vraag me af: hebben zij het wel in de gaten? Nederlanders moeten zich bewuster zijn van wat er kan gebeuren. Ik maak me ontzettende zorgen over mijn dochter die in Nederland woont."

"Als ik mensen buiten zie lopen dan denk ik: 'God, mens, blijf binnen.' Blijf thuis, probeer het een beetje in te dammen, want dit is niet te doen."

Vragen? Stel ze!

Heb je nog vragen of wil je reageren? Stuur ons dan hier een berichtje in onze chat. Elke donderdag vertellen we in de Doe mee-nieuwsbrief wat we met alle reacties doen. Wil je die in je mail? Meld je dan hier aan.

Verder bezuinigen op brandweer is 'spelen met vuur', zegt oud-brandweerman Peter, die ter plaatse was bij grote natuurbrand

Het kabinet wil bezuinigen op brandweerzorg. En dat is onverantwoordelijk, waarschuwt de vakvereniging voor brandweervrijwilligers. Door klimaatverandering is de kans op oncontroleerbare branden groot. Oud-brandweerman Peter Stals maakte zo'n brand mee.

Vragen? Stel ze!

Heb je nog vragen of wil je reageren? Stuur ons dan hier een berichtje in onze chat. Elke donderdag vertellen we in de Doe mee-nieuwsbrief wat we met alle reacties doen. Wil je die in je mail? Meld je dan hier aan.

Anne werd als jonge zuster jarenlang seksueel misbruikt door een oude pater: 'Ik wist dat ik als schuldige zou worden aangewezen'

Anne werd als jonge zuster jarenlang seksueel misbruikt door een oude pater: 'Ik wist dat ik als schuldige zou worden aangewezen'
Anne doet haar verhaal anoniem
Bron: EenVandaag

Na de kinderen treedt er nu een nieuwe groep slachtoffers van misbruik in de Katholieke Kerk naar voren: volwassen zusters en paters die in kloosters zijn misbruikt. Zuster Anne is een van hen: "De pater zei dat dit tussen ons moest blijven."

Ze had er 'lang aan getwijfeld', maar uiteindelijk koos ze er vol overgave voor om haar leven te wijden aan het geloof. Vol verwachting trad de Vlaamse Anne - toen halverwege de 20 - toe tot een slotklooster, vlakbij de Nederlandse grens. Anne: "Het was een lange zoektocht, maar uiteindelijk vond ik dat ik mezelf de kans moest gunnen om gelukkig te worden. Daarom heb ik het uiteindelijk gedaan."

Dictatoriaal bewind

Als jonge zuster liep ze al snel op tegen de hiërarchische structuren binnen het klooster. Dat merkte ze aan hoe de moeder overste, die aan het hoofd van het vrouwenklooster stond, zich opstelde. "Ik stond echt onderaan de ladder. De overste was zeer streng en voerde een dictatoriaal bewind. Haar wil was wet."

Wanneer het misbruik begon, weet Anne nog precies. Ze maakte een zware periode in haar persoonlijke leven door. Haar neefje moest een ingrijpende operatie ondergaan, waardoor hij nooit meer zou kunnen lopen. Dit zorgde voor veel verdriet bij Anne.

Bekijk ook

'Ik zat verstijfd op zijn schoot'

Het was in deze zware tijd dat een Vlaamse pater, die wist wat Anne doormaakte, haar bij hem riep voor een 'begeleidingsgesprek'. Eenmaal binnen, ging het gesprek al snel een totaal andere kant op, vertelt Anne. "Hij stond plots op, nam me op zijn schoot en begon mijn armen en benen te strelen. Ik zat verstijfd op zijn schoot. Wist niet wat me overkwam, wist me hier totaal geen raad mee."

Totaal verbouwereerd en in shock, 'bevroor' Anne volledig. Maar dat weerhield de pater er niet van door te gaan met zijn seksuele handelingen. Anne: "Hij schakelde over naar het strelen van mijn heupen en borsten, en begon plots hevig te hijgen en te schokken met zijn lichaam. Daarna stond hij op, kuste me op de mond en zei me dat dit tussen ons moest blijven."

Gechanteerd door de pater

6 jaar lang ging het misbruik door. Al die tijd durfde ze er met niemand over te praten. Uit angst en schaamte. "Er wordt mij altijd de vraag gesteld: 'Waarom blijf je naar zo'n man toe gaan?' Maar ik was heel erg bang voor hem. Bovendien kon ik hem moeilijk ontwijken, omdat hij mij chanteerde. Er was altijd de angst dat het misbruik naar buiten zou komen. Want dan wist ik één ding zeker: ik zou als schuldige worden aangewezen."

Daarnaast speelde ook de afhankelijkheidsrelatie, die Anne met de pater had, een rol. "Hij was de enige die mij spirituele voeding gaf. Dus er was dat vreselijke misbruik, maar er waren ook gesprekken tussen ons, waaraan ik me kon optrekken. Het is de hand die slaat, maar ook voedt. Net zoals bij een hond, die gaat ook altijd terug naar zijn baasje."

Bekijk ook

Pesten en intimideren

Naast het misbruik van de pater, had Anne ook heel veel last van het schrikbewind dat de overste voerde in het klooster. Toen de overste het idee kreeg dat Anne een bedreiging vormde voor haar positie, volgde een periode van pure haat en pesterijen aan haar adres.

"Het pesten en intimideren nam toen afschuwelijke vormen aan. Ze zette anderen tegen mij op. Ik raakte volstrekt geïsoleerd. Er werd op een gegeven moment zelfs gezegd dat het jammer was, dat er geen concentratiekampen meer bestonden. Dan hadden zij mij kunnen vergassen. Zo ver ging het."

Naar de hoogste geestelijke

Pas jaren later, toen ze was uitgetreden en een leven had opgebouwd buiten het klooster, durfde Anne het misbruik en het schrikbewind in het klooster aan te kaarten. Ze deed dat uiteindelijk zelfs bij de hoogste geestelijke in België: kardinaal Daneels. Zijn reactie was een enorme teleurstelling.

"Hij liet mij weten dat hij 'het gebeuren betreurde en voor mij zou bidden'." Een typerend antwoord en volgens Anne exemplarisch voor hoe de Katholieke Kerk met slachtoffers van misbruik omgaat. "Deze reactie heb ik zo vaak gekregen, dat ze voor mij gingen bidden. Ik zeg weleens: 'Als ik voor ieder gebed een euro had gekregen, dan was ik nu heel erg rijk geweest'."

Bekijk ook

13 jaar lang procederen

In 2003 startte Anne een gerechtelijke procedure tegen de Katholieke Kerk, nadat ze jarenlang geen erkenning voor haar leed had gekregen binnen de kerkorganisatie.

Die juridische strijd zou uiteindelijk maar liefst 13 jaar duren. Uiteindelijk leidde dit tot toekenning van een bedrag aan schadevergoeding. Iets waar het Anne overigens nooit om te doen was. "Ik heb een groot bedrag aan schadevergoeding gekregen. Maar als je dit aftrekt van alle juridische kosten die ik heb moeten maken, en het bedrag dat ik aan therapie kwijt ben, blijft er weinig over."

Veel meer slachtoffers

De reden dat Anne, na al die jaren van zwijgen, nu naar buiten treedt is helder: ze wil een stem zijn. Voor al die slachtoffers die tot op de dag vandaag niet naar buiten durven met hun verhaal. En dat zijn er een hoop, weet Anne. Ze heeft sterke aanwijzingen dat zij niet het enige slachtoffer was van haar misbruiker.

"Als je op bezoek ging bij de pater, was er een soort wachtkamertje. Ik heb daar ook vrouwen naar buiten zien komen, van wie het haar en de kleding helemaal in de war was. En als ik dan bij de pater naar binnen ging, kwam hij met een schone zakdoek aan. Dat was voor mij een teken. Want als hij klaarkwam deed hij dat altijd in een zakdoek."

Bekijk ook

Nieuw leven buiten klooster

Lang is Anne op zoek geweest naar erkenning voor alles wat haar is aangedaan in het klooster. Maar uiteindelijk heeft ze zich erbij neergelegd. "Officieel heb ik nooit erkenning gekregen voor het misbruik dat mij is aangedaan. Maar door hier maar naar te blijven zoeken, hield deze man - mijn misbruiker - een soort van macht over mij. Dat wilde ik op een gegeven moment niet meer."

"Dus heb ik mijzelf erkenning gegeven. Door te zeggen dat ik niet schuldig was. Ik ben uit de slachtofferrol gestapt. En heb ik uiteindelijk een heel rijk leven kunnen opbouwen. Buiten het klooster."

Vragen? Stel ze!

Heb je nog vragen of wil je reageren? Stuur ons dan hier een berichtje in onze chat. Elke donderdag vertellen we in de Doe mee-nieuwsbrief wat we met alle reacties doen. Wil je die in je mail? Meld je dan hier aan.

Ook interessant