Wie hulp en zorg nodig heeft, moet straks vaker een beroep doen op familie, buren of vrienden. Dat zorgt ervoor dat de echte zorg, geleverd door professionals, betaalbaar blijft. Het is een centrale gedachte in het beleid van het kabinet. Maar wat als je geen kinderen hebt? En de buren hebben geen tijd?

De Amsterdamse Leon Maassen is 76 jaar, heeft COPD, twee kunstheupen, een kunstknie en 17 medicijnen. Hij redt zich net, met behulp van de thuishulp die zijn huis schoonhoudt. Hij maakt zich zorgen of hij die kan behouden. Want er gaat veel veranderen, zo staat in een brief van zijn gemeente.

Maassen heeft nooit hulp gevraagd aan kennissen. Of hij betaalde ze voor klusjes. 

Kinderen heeft hij niet, een partner ook niet. Zijn broer woont in een Limburg bejaardenhuis. Zijn neefjes en nichtjes wonen ook in Limburg. Maassen vindt het gênant om praktisch vreemden om hulp te vragen. Hij zit aan alle kanten ‘shocking klem’, zoals hij dat zelf noemt. Hij ziet op tegen het ouder worden nu de zorg verandert. 

Leon Maassen is niet de enige die klem zit en zich bezwaard voelt hulp in te schakelen. Uit een enquete van het EenVandaag opiniepanel blijkt het om een grote groep te gaan. EenVandaag spreekt met huisarts Stella Zonneveld en ouderenadviseur Anna Pietersma over hulpbehoevenden zonder sociaal netwerk.