In de aanloop naar de thema-uitzending aanstaande zaterdag over (v)echtscheidingen, hier het verhaal van Gabe (24). “Papa is een ongelooflijke klootzak. Hij heeft mama en jullie gewoon keihard laten vallen!”, schreeuwde mijn moeder woedend. “Dat jij dat niet inziet snap ik niet, maar je komt er later nog wel eens achter”. Ze was zojuist mijn vader midden op straat aangevlogen. Ik had hen voor de ogen nieuwsgierig kijkende buren uit elkaar gehaald.

Mijn vader had vlak na de scheiding moeite om een huis te vinden, waardoor mijn broertjes en ik een paar keer in de week heen en weer werden gesleept naar een naburig dorp. Ver van onze vriendjes. Een hoop gedoe, aangezien we alle drie op verschillende tijden voetbal trainden, tennisten, schaakten, en op een hobbyclub zaten. Hup, daar gingen we weer in de Opel Astra.

Vreemdgaan?

Naast het feit dat mijn vader een klootzak scheen te zijn, scheen hij ook geen alimentatie te betalen. En dat moest ik maar eens tegen hem zeggen. Ik wist amper wat alimentatie was; ik kreeg toentertijd €10 zakgeld per week. Daarbij scheen hij vreemd te zijn gegaan met minstens twee vrouwen. Vreemdgaan? Ik was 13 en net voor de eerste keer met een meisje gezoend.

Keer op keer werden mijn twee broertjes en ik onbewust en onbedoeld gedwongen een kant te kiezen tussen vader en moeder. Geen voetbalwedstrijd of diploma uitreiking ging voorbij zonder enorme spanningen dat pa en ma elkaar wel eens tegen zouden kunnen komen. “Waar zit mama? Oke, dan ga ik aan de andere kant van de zaal zitten”. Tot op de dag vandaag ben ik er niet zeker van dat het niet uit de hand loopt als één van ons trouwt of kinderen krijgt.

Nu, 10 jaar later, blijkt papa helemaal geen klootzak te zijn. Mama ook niet trouwens. Vorig jaar woonden mijn broertjes en ik respectievelijk in Groningen, Londen en Leipzig. Toeval? Nee, we zijn nog steeds op zoek naar onbezorgdheid, liefde, plezier en regelmaat. Want dat wil je als kind. Maar daar komen ze nog wel eens achter.