Naar Nederland om in de zorg te werken: deze (cultuur)verschillen komen Ramona, Boska en Ioannis tegen

Een ander land, andere cultuur en een andere manier van werken. Maar de behoefte aan zorg is in Nederland net zo aanwezig als in hun thuisland, weten de drie zorgmedewerkers.

Windmolens, grachten en recruiters

"Ik hoorde over de windmolens en over de grachten. En de Nederlandse cultuur sprak me aan", vertelt de Griekse verpleegkundige Ioannis Pantazis (26), die ervoor koos om in Nederland in de zorg te gaan werken. Dat doet hij nu sinds 11 maanden, in een ziekenhuis in Heerlen.

Op de campus in Athene promootten recruiters het werken in de Nederlandse zorg. "Ze boden gratis taalcursussen aan, dus ik vond dat een mooie kans om een nieuwe taal te leren", zegt Ioannis erover.

Salaris is belangrijke reden

Werken in een ander land leek hem dus goed voor zijn ontwikkeling. Maar natuurlijk speelde ook het salaris een rol. "In Griekenland verdien je als verpleegkundige zo'n 850 euro, terwijl het hier ongeveer 3.000 is", vertelt Ioannis.

Dat salaris speelde ook voor de 37-jarige Ramona Alspeer uit Suriname een rol in haar keuze voor Nederland. "In Suriname was het loon nog geen 400 euro, hier is het boven de 2.000 euro", vergelijkt ze.

Voor carrière en toekomst gezin

In Suriname was Ramona verpleegkundige, maar omdat het land geen BIG-registratie kent, mag ze in Nederland alleen als verzorgende werken. Dat is wrang, maar toch besloot ze 3 jaar geleden om hierheen te komen: "Ik wilde een andere ervaring voor mijn carrière en een betere toekomst voor mijn gezin."

Ze ging online op zoek naar vacatures en kwam bij een bemiddelingsbureau terecht. Vele gesprekken en documenten later kon ze aan de slag op een plek voor kleinschalige ouderenzorg.

Twijfels

Bij aankomst twijfelde ze even: heb ik de juiste keuze gemaakt? Ramona liet namelijk haar dochter en partner achter in Suriname. Inmiddels zijn zij ook hier en wacht haar partner tot hij ook aan het werk mag.

Zodra Ramona ging werken, verdwenen haar twijfels als sneeuw voor de zon. Ze vindt het heel leuk dat de cliënten die ze nu verzorgt permanent bij de zorginstelling wonen. "Dan kan ik meer een band met ze opbouwen dan dat ik dat kon bij patiënten in het ziekenhuis in Suriname."

'Werk dicht bij mijn hart'

Een band hebben met degene voor wie je zorgt, is ook heel belangrijk voor de 69-jarige Božena Olexova (roepnaam Boska) uit Slowakije. Na jaren een kantoorbaan, besloot zij rond haar 50ste om een zorgopleiding te volgen. "Dit werk ligt dicht bij mijn hart, ik geniet ervan om mensen te kunnen helpen", vertelt ze.

Boska werkte eerst een paar jaar in de Verenigde Staten en ging daarna naar Nederland. Hier heeft ze verschillende cliënten verzorgd bij wie ze ook inwoonde. "Iedereen is anders. Bij de één is het fysiek zwaar, bij de ander juist mentaal."

Wisselende ervaringen

Ze woont inmiddels een jaar bij haar huidige cliënt en is daar gelukkig: "Ik zie dat hij nu veel meer op zijn gemak is dan toen ik net kwam." De twee hebben het leuk. En ook over de zorgorganisatie is Boska te spreken.

Haar eerdere ervaringen met 24-uurszorgbureaus waren niet altijd positief. Ze werkte eens 2 maanden non-stop zonder uitbetaald te krijgen. Bij de organisatie waar ze nu werkt, heeft ze een contract en krijgt ze cao-conform betaald. 2.200 euro netto, veel meer dan ze in Slowakije zou kunnen krijgen.

Meer administratie

Hoger salaris, dankbare patiënten: het klinkt haast ideaal hier in Nederland. Maar natuurlijk ervaren Ioannis, Ramona en Boska ook verschillen met de zorg in eigen land. Zo moet er hier meer worden bijgehouden.

"In Griekenland hoefden we niet zoveel te rapporteren, je moest het gewoon doorgeven aan de arts", vertelt Ioannis. En ook voor Ramona was het even wennen dat er veel administratie is die bovendien digitaal gebeurt en niet op papier.

Vanzelfsprekende warmte

Tegenover de papieren zorg staat een warmte die voor veel zorgmedewerkers uit andere landen vanzelfsprekend is. En die warmte wordt hier ontzettend gewaardeerd, vertellen alledrie de zorginstellingen waar Ioannis, Ramona en Boska werken.

"Het is niet zo dat Nederlandse medewerkers geen warmte geven, begrijp me niet verkeerd", zegt de teamleider van Ramona, "maar misschien is het toch ook stukje vanzelfsprekendheid in andere culturen, waarin meer respect is voor ouderen en mensen het echt belangrijk vinden om voor hen te zorgen."

'Collega's knuffelen doe je hier niet'

Die warmte heeft op de Nederlandse werkvloer ook zo zijn haken en ogen. "Collega's knuffelen in Griekenland is heel normaal, maar hier doe je dat niet", vertelt Ioannis. "De werkomgeving blijft hier professioneler."

Toch past de Nederlandse cultuur hem naar eigen zeggen goed. "Ik heb er nooit over nagedacht om terug naar Griekenland te gaan", zegt hij. "Als alles goed gaat met mijn werk en woning, is er geen 'return plan'."

Dochters

Ook Ramona is niet van plan terug te gaan. In tegendeel: ze start in september met een deeltijdopleiding verpleegkunde, zodat ze haar vaardigheden verder kan versterken en kan inzetten in onze zorg. Ook haar dochter gaat verpleegkunde studeren. "We gaan elkaar goed kunnen motiveren om de eindstreep te halen!", zegt Ramona lachend.

Boska kijkt op haar beurt uit naar een hereniging met haar eigen dochter, die nog in Slowakije woont. Zij komt binnenkort naar Nederland om de 70ste verjaardag van Boska te vieren. Met haar werk is ze voorlopig niet van plan te stoppen: "Zolang mijn gezondheid goed is, haal ik er voldoening uit om dit te blijven doen."