Wat doorsta je als moeder als je kind naar Gaza gaat om hulpgoederen te brengen en onderweg door Israël wordt onderschept? Céleste Vrolijks uit Cuick voelde vooral angst, maar moest ook omgaan met online kritiek op haar dochter. "Heel moeilijk."
"Ik kreeg vanmorgen een mail van de ambassade dat ze vrij zouden komen. Dat had ik gisteren niet verwacht." Céleste Vrolijks is heel erg opgelucht dat haar dochter Cerisa, 1 van de 6 Nederlandse opvarenden van de flotilla, is vrijgelaten en naar Turkije wordt gebracht.
Doemscenario's
Afgelopen dagen waren voor de moeder zenuwslopend, deelt ze. "Er gingen allerlei doemscenario's door mijn hoofd over wat er kon gebeuren: dat ze zouden worden aangevallen door drones, dat ik haar nooit meer terug zou zien. De meest rare dingen."
Ook zij heeft de beelden van de gearresteerde opvarenden gezien die gisteren op social media werden gedeeld door de de Israëlische veiligheidsminister Ben-Gvir. "Ik ben daar heel erg van geschrokken en stortte helemaal in. Ik heb mijn hart gelucht bij mijn collega's en werd ik wel weer kalm", blikt ze terug
'Ik trek het niet meer'
Toch kwam daar snel weer verandering in: "Ik hoorde via de advocaat die daar op bezoek was geweest nog meer verschrikkelijke dingen, toen dacht ik: ik trek het niet meer." Zo zou er op de activisten zijn geschoten met rubberen kogels, moesten ze heel lang op hun knieën zitten, werden ze getaserd en moest een enkeling zelfs naar het ziekenhuis.
Ik heb nog geen contact gehad, dus of zij ook mishandeld is weet ik nog niet.Céleste Vrolijks over haar dochter Cerisa
"Je zit naar die filmpjes te kijken of je je dochter ertussen ziet zitten. Ik wil niet dat mijn dochter zo behandeld wordt, ik hoop dat ze in goede gezondheid terugkomt. Ik heb nog geen contact gehad, dus of zij ook mishandeld is weet ik nog niet."
Internationale kritiek
Het schip waar Cerisa op zat is onderdeel van de Global Sumud Flotilla, een internationaal scheepskonvooi dat probeert de Israëlisch blokkade van de Gazastrook te doorbreken om noodhulp te leveren. Volgens de activisten had de flotilla hulpgoederen - eten en medicijnen, maar ook luiers en babyvoeding - aan boord. Daarbij was er ook medisch personeel en waren er brandweermensen.
Internationaal wordt er geschokt gereageerd op hoe Israël de activisten behandeld, verschillende leiders spreken zich ook. Zo noemde premier Jetten de handelingen 'mensonterend' en heeft hij de Israëlische president Herzog aangesproken.
Geprobeerd tegen te houden
Céleste weet nog goed hoe Cerisa, die in Amsterdam woont en studeert, vertelde dat ze naar Gaza zou gaan. "Ze kwam naar Cuijck en ik voelde dat er iets was, ik voelde de spanning. Ze zei: 'Ik ga naar Gaza', ik zei: 'Wat?'. Ze zei dat ze kinderen ging helpen, babypoeder brengen, omdat ze daar niks meer hebben."
Céleste probeerde in eerst instantie haar dochter tegen te houden, samen met de rest van de familie: "Ik stond niet achter deze actie, maar we hebben haar zo opgevoed dat je je kunt ontwikkelen tot een eigen persoon, ze hoeft geen kopie van mij te worden." Bovendien wilde ze niet dat haar dochter wegging met het idee dat haar moeder haar niet steunt. "Straks gebeurt er iets, dan ben je toch raar uit elkaar gegaan."
Negatieve berichten
Dat ze een risico nam door mee te varen, dat wist Cerisa. "Ze had contact met anderen die eerder waren opgepakt, ze wist dat weinig boten uiteindelijk in Gaza aankomen." Haar dochter was dus niet zonder nadenken op pad gegaan.
Céleste is geschrokken van de negatieve berichten die ze online leest. "Op sommige artikelen werd gereageerd dat ze maar in Israël moesten blijven, 'laat ze het maar voelen'. Dat ze terroristen zijn, dat ze geen werk hebben en daar zitten van ons belastinggeld. Dat vond ik heel moeilijk. Iedereen mag een mening hebben, maar dat je iemand doodwenst, dat snap ik niet. Het gaat wel om mijn dochter."
'Diepe buiging'
Naast zorgen is Céleste vooral trots op haar dochter. "Ik vind het super dapper dat ze dit durft, ik had het zelf nooit gedurfd. Ik ben van het klagen maar niet doen. Zij klaagt maar doet het dan ook, een diepe buiging dat ze dit aandurft."
Céleste hoopt haar dochter zo snel mogelijk te kunnen zien. "Dan kan ik haar weer knuffelen." En als ze weer plannen heeft om mee te varen, hoop ze dat Cerisa zich bedenkt. "Ze mag van mij alles doen, maar niet meer op een boot naar Israël."