'Transgender en moslim zijn is normaal': Nour (26) vertelt over haar zoektocht naar zelfacceptatie

"In mijn jeugd wist ik al dat ik anders was, mijn ouders zagen dit ook", vertelt de 26-jarige Nour die opgroeide in Marokko. "Ik hield niet van typische jongensdingen, ik keek liever een film met mijn moeder dan dat ik ging voetballen." In haar omgeving werd haar gedrag gezien als een zwakte omdat ze niet voldeed aan de typische genderrollen én de ideeën vanuit de islam.

Zelfontdekking

"Ik voelde diep van binnen dat ik geen jongen was", vertelt Nour. Binnen haar gezin werden haar gevoelens alleen gedoogd als ze erover zweeg. En zolang de buitenwereld niets merkte, grepen haar ouders niet in. "Ze vonden het 'prima' als ik homo, trans of wat dan ook was, zolang ik het maar geheimhield."

Nour werd thuis dan ook ontmoedigd om zich anders te uiten of te gedragen dan andere jongens deden. Ook kreeg ze veel negatieve oordelen terug van haar familie. "Mijn moeder vertelde me: 'Niet zo praten, niet zo lopen, niet die bewegingen maken.' En van mijn vader moest ik voetballen en met jongens spelen."

'Ik was mezelf niet'

"Ik begon me te schamen voor wie ik was", vertelt ze. En door de reacties van de mensen om haar heen besloot Nour haar gedrag aan te passen. Bijvoorbeeld door haar stem te veranderen of te letten op hoe ze zich kleedde. "Maar ik realiseerde me dat hoe ik me voordeed niet paste bij wat ik voelde, dat was een ander persoon. Ik was mezelf niet."

Ze wist dat ze de verwachtingen van haar familie niet kon waarmaken. En omdat ze toen nog weinig kennis over de lhbti+-gemeenschap had en niemand in haar directe omgeving had om mee te praten, wist Nour ook niet wat ze met haar gevoelens aan moest. "Dit was een moeilijke periode voor mij."

Niet meer alleen

Pas toen ze naar de middelbare school ging, kwam Nour in contact met mensen die haar wél snapte. "Ik ontmoette toen andere lhbti+-mensen en kreeg mijn eerste vriendje."

Het zorgde voor opluchting, weet ze nog. Nour ontdekte voor het eerst dat ze niet de enige was die worstelde met gevoelens over seksualiteit en gender. Eindelijk voelde ze zich niet meer alleen. Ze besloot zelfs officieel uit de kast te komen bij haar familie. "Ik zei: 'Ik ben een transvrouw, ik ben geen jongen.'"

Coming-out

Iedereen mocht weten wie Nour écht was. Alleen was haar familie daar niet blij mee. Haar ouders, broer en zus waren, tot haar grote teleurstelling, niet bereid om Nour te accepteren. Haar identiteit kwam volgens hen in de knel met hun geloof: de islam.

Ze zagen haar als een schande voor de familie en zetten haar op haar 20ste het huis uit. "Ze zeiden dat wat ik doe haram (onrein, red.) is, dat het niet mag van de islam en dat ik naar de hel zou gaan." Dit was een harde klap voor Nour.

Op straat gezet

Van de ene op de andere dag had ze geen dak meer boven haar hoofd. "Ik heb toen een paar dagen op straat geleefd. Mijn toenmalige vriendje hielp me vervolgens aan onderdak, hij regelde een studiootje waar ik kon gaan wonen in mijn eentje."

Hoewel ze er ineens alleen voor stond, gaf die eigen plek haar ook de vrijheid om verder te gaan met de zoektocht naar zichzelf. Na haar coming-out begon Nour zich dan ook meer als haar authentieke zelf te kleden. Ze droeg vrouwelijke kleding, soms ook een pruik en deed regelmatig haar make-up en nagels.

Strijd met identiteit

In deze periode voerde ze tegelijkertijd wel nog een zware strijd in haar hoofd over haar identiteit. Omdat Nour van kinds af aan vanuit haar omgeving mee heeft gekregen dat homo of trans zijn verboden is binnen de islam. "Ik vroeg me af waarom God me zo geschapen heeft. Ik dacht: is dit een ziekte?"

Omdat ze in haar jeugd weinig toegang tot het internet of boeken had, kon ze op dat moment geen antwoorden op haar vragen vinden. Nour begon erover na te denken of haar transitie wel te combineren viel met haar geloof. "Ik dacht dat de islam een homofobe en transfobe religie was en dat ik mijn geloof moest verlaten."

Weg uit Marokko

Daarnaast wilde ze ook haar land achter zich laten. En dus besloot ze na 2 jaar op zichzelf te hebben gewoond te verhuizen naar Hongarije. Ze kreeg van de universiteit daar een beurs aangeboden en zag dit als een kans om Marokko te verlaten. Het leven zou daar voor een transvrouw beter zijn, dacht Nour.

Helaas kwam ze er al gauw achter dat de omstandigheden in Hongarije niet veel beter waren: "Hongarije was op dat moment geen goed land voor lhbti+-mensen, omdat Viktor Orbán aan de macht was. Zo had hij bijvoorbeeld de pride parade verboden."

Discriminatie

Toch besloot Nour zich te blijven kleden zoals ze zich voelde: vrouwelijk. En dit leidde tot veel negatieve reacties op de universiteit, vooral bij andere moslims maar ook bij Hongaarse studenten. "Ze scholden me uit voor dingen als 'zemmel' (een Arabisch scheldwoord voor homo, red.) of 'lady boy', ze wilden niet met me omgaan en negeerden me."

Nour raakte hierdoor opnieuw geïsoleerd, net als in haar jeugd. Ze had geen vrienden, "en toen mijn kamergenoot erachter kwam dat ik een transvrouw ben, heeft hij een verzoek ingediend voor een nieuwe kamergenoot." Het was duidelijk dat mensen geen respect voor haar hadden. "Als ik een presentatie moest geven, lachte iedereen me uit. En de docenten grepen ook nooit in."

Het breekpunt

Ook op straat werd Nour lastiggevallen. "Door kinderen werd ik nageroepen. Maar ik werd ook aangesproken door ouders die zeiden dat ik me moest schamen en dat ik een slecht voorbeeld was."

Na 3 jaar dit soort opmerkingen naar haar hoofd te hebben gekregen, kwam Nour op haar breekpunt. "Ik begon erover te denken om een einde aan mijn leven te maken, zo erg was het." Ze zocht naar een uitweg en vond haar antwoord uiteindelijk online: daar las Nour dat mensen uit de lhbti+-gemeenschap in Nederland meer rechten en mogelijkheden hebben.

Beter in Nederland

Nour las ook dat Nederland het eerste land was waarin het homohuwelijk werd ingevoerd. Uiteindelijk besloot ze daarom eind vorig jaar naar Nederland te verhuizen.

En toen ze hier aankwam, opende er een heel nieuwe wereld voor haar, vertelt Nour. "Ik ontdekte dat hier veel organisaties voor ons zijn. Zo hielp LGBT Asylum Support me met mijn asielprocedure en via groepen als het COC en Prisma Group kreeg ik hulp bij mijn transitie."

Voor het eerst een vangnet

Inmiddels heeft Nour haar draai gevonden in Nederland. Dankzij een nieuwe vriendenkring en bijeenkomsten bij belangenorganisaties heeft ze nu het vangnet dat ze thuis altijd heeft gemist. "Ik voel me hier veilig", vertelt ze blij. "Ik kleed, praat en leef zoals ik ben, zonder een rol te hoeven spelen." Voor het eerst in haar leven ervaart ze de steun en vrijheid waar ze altijd naar heeft verlangd.

Daar heeft ze helaas wel haar familie voor moeten opgeven. "Ik heb nu al 5 jaar geen contact meer met mijn familie. Soms mis ik hen wel, vooral mijn zus." Toch heeft ze ergens ook vrede met de situatie. "Ze leiden hun eigen leven zonder mij en misschien gaat het nu goed met ze. Ik voel in ieder geval geen schaamte meer. Ik kan nu mezelf zijn."

Een mensenprobleem

En daar hoort ook de islam nog steeds bij, vertelt Nour. Door zelf onderzoek te doen naar haar religie kwam ze er namelijk achter dat de islam in de kern helemaal niet tegen de lhbti+-gemeenschap is. "Ik praatte met imams, stelde vragen op school en begon boeken te lezen erover."

En nu weet ze, "dat moslims dit idee over de gemeenschap zelf hebben bedacht. Het probleem ligt niet bij het geloof, het ligt bij de mensen."

'Transgender en moslim zijn is normaal'

Na het voeren van die jarenlange interne strijd als het gaat om haar identiteit en haar geloof, kan ze nu met trots zeggen dat ze een moslim transvrouw is. "Ik ben een transvrouw, maar ik ben ook moslim. Zo identificeer ik me en dat is ook gewoon normaal."

Nour gelooft nog steeds in God en ze bidt regelmatig. Niet de gebruikelijke vijf keer per dag, maar gewoon wanneer zij het nodig vindt. Daarnaast doet ze mee aan de Ramadan en leest ze de Koran. "Ik ben geen afvallige, ik ben een moslim. Mijn geloof is nog steeds belangrijk voor me."