Hoe inwoners van Minneapolis zich organiseren tegen ICE: 'We wachten niet op de overheid, we helpen elkaar'

De aanwezigheid van de immigratiedienst ICE en 2 recente dodelijke schietincidenten in Minneapolis hebben geleid tot grote protesten van tegenstanders. Tegelijk heeft die onrust zich vertaald in een gevoel van saamhorigheid.

Uitkijkposten en voedseldiensten

Zo zijn er nu bijvoorbeeld uitkijkposten en voedseldiensten voor mensen die zich verbergen in hun eigen huis. Ook is er een heel netwerk van vrijwilligers actief om te voorkomen dat er nog meer mensen worden opgepakt.

Wij gingen langs bij 2 van hen om te horen wat hen drijft en wat dit verzet voor hen betekent.

'We moeten in actie komen'

"De stad waar ik al bijna 30 jaar woon, is in veel opzichten onherkenbaar geworden", vertelt een vrouw die om veiligheidsredenen anoniem wil blijven.

Zij is een van de honderden vrijwilligers die zich de afgelopen weken hebben aangesloten bij buurtgroepen die ICE-activiteiten monitoren. "We zijn buschauffeurs, barista's, docenten", voegt ze toe. "Niemand van ons is hier speciaal voor opgeleid. Maar we wisten: we moeten in actie komen."

'Dappere mensen nodig'

Via groepsapps en spreadsheets houden bewoners kentekens van verdachte ICE-auto's bij. Ze rijden patrouilles door de straten en waarschuwen families wanneer agenten in de buurt worden gesignaleerd.

"Voor dit werk heb je niet per se slimme mensen nodig", zegt ze. "Maar vooral dappere mensen."

Testament

Het aankaarten van misstanden is volgens haar nooit zonder risico geweest. Renee Good en Alex Pretti stonden ook op tegen ICE en werden doodgeschoten. Volgens deze activiste weerhoudt hun dood mensen er niet van zich uit te spreken. "We stoppen niet", zegt ze. "Het zorgt er juist voor dat we doorgaan."

Ook zij is al in gevaarlijke situaties met ICE-agenten terechtgekomen en meerdere keren klemgereden. Niet voor niets liggen er 2 brieven met contactgegevens van advocaten en familieleden in haar auto, voor het geval het misgaat. "Ik ben 28 jaar oud. Ik had nooit gedacht dat ik nu al een testament zou schrijven."

Moeilijk om trots te zijn

Toch voelt ze dat de noodzaak om haar buurtgenoten te beschermen zwaarder weegt dan de risico's die ze persoonlijk neemt.

Ze is moe, slaapt slecht en staat voortdurend op haar hoede. Het enige wat haar overeind houdt, is de manier waarop mensen hier voor elkaar opstaan. Het is volgens haar moeilijk om trots te zijn op Amerika, "maar ik ben wel trots om Minnesotan te zijn."

Spanning in huiskamers

De spanning is niet alleen op straat voelbaar, maar dringt door tot in de huiskamers. Vooral bij de grote Latino-gemeenschap in Minneapolis. Pastoor Sergio Amezcua komt uit Mexico en ziet hoe diep de angst in zijn gemeenschap zit.

Volgens hem is het hartverscheurend dat ICE zich vooral op Latino's richt. "Veel buurtgenoten blijven binnen en durven hun huis nauwelijks nog uit omdat ze bang zijn opgepakt te worden."

Sociale leven onder druk

Volgens de pastoor worden publieke plekken steeds vaker vermeden en staat het sociale leven onder druk. Kerkdiensten worden ook veel minder bezocht. "Er komen op dit moment 80 procent minder mensen naar mijn diensten", voegt hij toe.

Die angst raakt volgens hem niet alleen mensen zonder verblijfsvergunning. Ook Amerikaanse staatsburgers maken zich zorgen om familieleden, buren en vrienden. "Mijn eigen kinderen schrikken als er een pakket wordt bezorgd. Ze denken dat het ICE is", vertelt hij.

'We wachten niet op de overheid'

Vanuit zijn kerk begon pastoor Sergio met het uitdelen van voedselpakketten aan gezinnen. Wat bedoeld was als tijdelijke hulp voor een kleine groep, groeide razendsnel. Binnen een dag meldden zich duizenden gezinnen aan. Het gaat vaak om achtergebleven vrouwen met kinderen waarvan de man is opgepakt.

"Inmiddels hebben we tienduizenden families bereikt." Vrijwilligers bezorgen boodschappen aan huis, zodat gezinnen niet zelf de straat op hoeven. Opvallend is volgens Sergio dat veel helpers zelf geen migratieachtergrond hebben. "Je ziet hier de echte identiteit van Minnesota", zegt hij. "We wachten niet op de overheid, we helpen elkaar."

Geen politieke keuze

Voor de mensen die we hebben gesproken is dit verzet geen politieke keuze, maar een menselijke: ervoor zorgen dat niemand er alleen voor staat.

Tegelijk laten inwoners zien dat zij zelf bepalen waar hun grenzen liggen. Wanneer zij vinden dat de acties van de immigratiedienst te ver gaan, trekken zij zelf een lijn. In Minneapolis laat dat zien hoe burgers, juist wanneer instituties wankelen, zelf invulling geven aan wat zij rechtvaardig vinden.