In de afgelopen 1,5 jaar is de 26-jarige arts in opleiding Frederiek Roukens drie keer naar Oekraïne gegaan om te helpen. Wat ze daar zag, heeft haar voorgoed veranderd. Toch wil ze weer terug naar haar collega's. "Het zijn mijn vrienden geworden."
Het is gek voor de 26-jarige om weer terug in Nederland te zijn. Ze weet wat ze met haar komst in het land betekende voor de Oekraïners aan het front. "Los van de spullen die ik bracht en het helpen in het ziekenhuis, zag ik wat het deed dat iemand van zo ver komt. Dat iemand de moeite doet om daarheen te gaan en met ze te praten en te luisteren."
Ervaring in ziekenhuis
In het militair ziekenhuis in Charkiv waar Frederiek heeft gewerkt kwamen aan de lopende band oorlogsslachtoffers binnen. "Ze zijn vaak ingepakt in verband." Veel van de slachtoffers missen één of meerdere ledematen. "En gezichten zitten onder het verband, want er is geen gezicht meer. Vaker kon ik ze niet aankijken dan wel."
Hoe de Oekraïense artsen hierop reageerde verschilde sterk van hoe Frederiek dat deed. "De artsen daar zijn er al zo aan gewend, aan het verliezen en het trauma dat binnenkomt. Zij hebben ook geen tijd om stil te staan bij de dood van een patiënt." Zelf probeerde Frederiek te zorgen dat het nog steeds bij haar binnenkwam. "'s Avonds in bed liet ik de tranen rollen. "
Band met collega's
Ondertussen is de arts in opleiding drie weken in Nederland en hier blijft ze komende tijd ook, om op de Spoedeisende Hulp haar coschappen te doen. Maar dat betekent niet dat ze Oekraïne, het ziekenhuis en haar collega's daar achter zich heeft gelaten.
"Elke dag die we samenwerkten werd de band sterker", vertelt ze. "Ik kreeg vandaag nog een appje van het hoofd daar: 'We miss you so much.' Dan zit ik hier terwijl ik weet dat zij daar zitten en hoe heftig het daar is. Dat schuurt enorm."