Moederdag als draagmoeder is voor Daniek (30) dubbel zo mooi: 'Dankbaar dat ik door hen nog eens mocht bevallen'

"Ik vind het zo'n krachtig en mooi proces. Zo'n oermoment of zo, het lijf weet gewoon hoe het werkt", vertelt de 30-jarige Daniek van Lunteren over hoe ze haar eerste zwangerschap ervaarde. En omdat ook het bevallen haar wel meeviel, dacht ze na 3 dagen al: wanneer mag ik weer?

'Poppenmoeder' als kind

"Ik was als kind altijd al de poppenmoeder, liep ook altijd met poppen onder mijn shirt. Dus ik weet niet beter dan dat ik altijd geïntrigeerd was door zwangere vrouwen, mama's en baby's", vertelt de moeder. "En na twee keer zwanger zijn, was ik er nog helemaal niet klaar mee."

Maar omdat Daniek en haar man al vrij vroeg hadden besproken dat ze voor twee kinderen zouden gaan - héél misschien drie - wist ze: als ze nog een keer zwanger wilde zijn, moest ze dat voor een ander doen. "Want ja, ik wilde vooral zwanger zijn en bevallen, dat ging me goed af."

Vaker zwanger zijn

Al tijdens haar eerste zwangerschap keek Daniek daarom naar wat haar opties waren om ook na haar tweede bevalling nog vaker een kind te kunnen baren. "Ik dacht toen dus al: als die derde er dan misschien toch niet komt, dan zou de volgende mijn laatste zwangerschap, mijn laatste bevalling zijn. Daar was ik echt niet oké mee."

Gelukkig kwam het antwoord op haar vraag al tijdens de voorbereidingen op de komst van haar eerste kindje. "Ik was me aan het voorbereiden op een thuisbevalling en zag toen een documentaire van een vrouw die dat ook ging doen. Zij was draagmoeder. En dat is toen bij mij blijven hangen."

Verdiepen in draagmoederschap

Daniek bleef zich na het krijgen van haar eerste kind verdiepen in het draagmoederschap. "Ik was me al aan het inlezen en had me aangesloten bij de Stichting Zwanger voor een Ander om eens te kijken van joh, hoe werkt dat dan? Wat is dat voor wereld? En is dat iets wat überhaupt bij mij zou passen?"

Hoe meer ze erover las, hoe geïnteresseerder ze raakte en besefte dat dit prima bij haar past. "Ik heb nooit ergens ideeën gehad over dat ik dat moeilijk zou vinden", vertelt Daniek. "Ik zag eigenlijk vooral heel veel leuke dingen voor me, die voerden de boventoon. Ik zag voor me dat ik dus meerdere kinderen op de wereld kon zetten zonder daar de fulltime opvoedende rol voor te hoeven dragen."

Vrienden met kinderwens

Niet lang na haar eerste bevalling raakte Daniek dan ook bekend met een stel dat graag kinderen wilde, maar ze niet zelfstandig kon krijgen. "Ik las via Stichting Zwanger voor een Ander een berichtje van hen en ik wist dat zij twee dorpen verderop woonden."

Ze nam contact op met de twee mannen. "Onze gesprekken gingen toen over van alles en nog wat, niet per se over kinderen of draagmoederschap." Het stel zat op dat moment namelijk midden in een adoptietraject. "En ze wisten ook dat ik mij gewoon een beetje aan het oriënteren was, maar nog niet helemaal concreet wist of ik draagmoeder wilde worden én dat ik eerst nog zelf voor een tweede kind zou gaan, dus we hadden het daar nog helemaal niet over."

'Ik ga dit voor hen doen'

Wel bloeide er in de tussentijd een vriendschap tussen Daniek en het stel. "Ook mijn man klikte ontzettend goed met hen. Dus toen ik uiteindelijk zwanger was van mijn tweede en bleek dat adoptie gewoon heel moeilijk zou worden, heb ik tegen mijn man gezegd: 'Ik ga dit gewoon voor hen doen.'"

Daniek wist ondertussen hoe groot de kinderwens van haar vrienden was geworden, ze hadden het er vaak over met elkaar. "Mijn man zei daarom ook: 'Ja, dat gaan we doen. Ik weet hoe leuk het is om vader te zijn en ik gun dat hen ook.'"

Veel regelen

'De volgende, die doe ik voor jullie', kondigde Daniek dan ook aan bij het stel nadat ze van haar tweede kind was bevallen. "Dat vonden zij natuurlijk helemaal fantastisch." Iets meer dan 2 jaar later was Daniek daarom voor de derde keer, maar nu via zelfinseminatie, zwanger.

Toch was daarmee nog niet alles geregeld. Er komt bij een traject voor draagmoederschap veel geregel kijken, vertelt Daniek. "We moesten, voordat ik überhaupt zwanger was, een hele vragenlijst over eigenlijk alles waar je maar aan moet denken invullen."

Op dezelfde lijn

"Vooraf ga je ook naar een counselor die je kan helpen over alle gevoelens te praten, zodat iedereen een beetje op dezelfde lijn zit." En ook de praktische vragen komen aan bod. "Over waar ga je bevallen, wie geeft het kind een naam. Je kan het zo gek niet bedenken, overal waar je maar enigszins aan zou kunnen denken bij draagmoederschap staat in die checklist."

Na hard nadenken en het beantwoorden van alle vragen, bleek gelukkig dat de visie van Daniek en de wensouders over hoe het traject moet worden ingevuld, overeenkomt. "Maar dat wisten we eigenlijk ook wel van elkaar." Beide partijen konden daarna de contracten tekenen.

De bevalling

"Het verliep allemaal heel organisch", omschrijft Daniek de ervaring achteraf. "Uiteindelijk ben ik bij hen thuis in bad bevallen van onze zoon. Hij heeft eerst nog heel lang lekker bij mij gelegen", vertelt ze over 'haar' derde kind. "We hadden afgesproken dat ik alle tijd en ruimte zou nemen die voor mij goed voelde. Zo kon ik landen met de baby."

"Op het moment dat ik zelf dacht: nu wil ik even gaan douchen en opstaan, heb ik zelf de baby aan de vaders gegeven. Dat was een hartstikke mooi moment, waar ik heel lang naar uit heb gekeken. Ik was zo trots, het was prachtig."

Afstand creëren

Maar met de kersverse baby in de handen van de twee vaders, houdt het verhaal niet op. "Ik ben de hele kraamweek gebleven, dat vonden zij ook heel fijn omdat ik natuurlijk toch al de ervaren moeder was", vertelt Daniek. 'Pas' na 5 dagen gaat ze naar huis.

"Dan kon ik gewoon thuis slapen. En ook voor mijn eigen kinderen vond ik het fijn om gewoon weer met hen te kunnen eten, hen een verhaaltje voor te kunnen lezen. En zo creëerde ik voor mezelf ook al een beetje afstand."

Twijfel tijdens zwangerschap

Want al was Daniek ervan overtuigd dat het dragen van een baby voor een ander haar makkelijk af zou gaan, had ze tijdens de zwangerschap af en toe toch twijfels. "Want als je eenmaal hormonaal zwanger bent en je hebt een kind gebaard, gaat het nogal tegen de natuur in om dat niet in je eigen huis te hebben, om dat niet 24/7 bij jou te hebben."

"En ik kon me wel inbeelden dat dat een moeilijk proces zou zijn, als je onder hormonen zit. Je weet eigenlijk voor je eraan gaat beginnen niet écht hoe dat voelt."

Geen zware emoties

Maar die zware emoties kwamen uiteindelijk niet, vertelt Daniek. "Ik was nog net niet voor mezelf de tranen aan het uitpersen, dat ik dacht: ik moet nu toch verdrietig gaan worden en een keer gaan denken: waar ben je mee bezig? Je moet die baby mee naar huis nemen. Maar dat kwam dus echt niet."

Thuis schoot ze uiteindelijk juist vol omdat ze 'haar' nieuwe baby níet miste. "Toen zei ik tegen mijn man: 'Ik hou zo veel van hem, waarom mis ik hem dan niet als ik er niet ben?'"

'Ik mag in zijn leven zijn'

Als ze nu terug kijkt naar dat moment, weet Daniek dat dat juist de reden was waarom ze haar nieuwe baby niet miste. "Ik ben zo aanwezig in zijn leven en ik mág zo aanwezig zijn in zijn leven, dat het missen helemaal niet nodig is."

Voordat ze het draagmoederschaptraject aanging, hadden de drie ouders namelijk afgesproken dat Daniek een aanwezige moeder zou zijn voor de baby. "Zij vonden het belangrijk dat ik betrokken ben en ik wilde inderdaad niet degene zijn die alleen zwanger was, kind zou baren en daarna uit het leven zou vertrekken", vertelt ze.

Verschil met 'eigen' kinderen

"Dat zou dan ook raar zijn omdat we vrienden zijn." Sterker nog, het traject beviel zo goed dat Daniek nog een kind voor haar vrienden op de wereld zette. Ergens denkt ze dan ook dat het niet 'missen' van de kinderen die ze heeft gedragen voor het stel ook te maken heeft met intentie waarmee ze hen op de wereld heeft gezet.

"Maar ik hou net zoveel van mijn kinderen die in mijn eigen huis wonen als van 'mijn kinderen' die niet in mijn eigen huis wonen", legt Daniek uit. "Tuurlijk is het anders omdat ik voor twee kinderen echt fulltime zorg, die zou ik geen week kunnen missen. Maar met mijn kinderen die niet in mijn huis wonen vind ik dat niet erg." Die kinderen, die haar trouwens ook gewoon 'mama' noemen, ziet ze een aantal keer in de maand. "En dat voelt helemaal prima."

Ander soort gezin

Daniek is vooral heel trots op het feit dat ze haar vrienden heeft geholpen aan een gezin én dat ze alle vier kinderen kan laten zien dat er meer gezinnen dan alleen een 'traditioneel gezin' mogen zijn. "Dat overtreft eigenlijk bijna alles."

"Toen ik mijn mijn oudste zoon vertelde dat er een baby in mijn buik zat voor de wensvaders, zei hij: 'Oh, wat fijn want die willen zo graag een baby'. En mijn kinderen weten nu gewoon dat dit kan. Zij weten nu al dat een gezin niet altijd een mama hoeft te hebben, maar ook twee papa's kan hebben."

Uitgekomen wens

"En vandaag bijvoorbeeld is het moederdag, ik weet dat alle kinderen op de opvang iets hebben geknutseld. En vind ik zo fijn dat ook de kinderen die niet bij mij thuis wonen, niet in een ongemakkelijke situatie zitten. Ook zij kunnen zeggen: 'Ik heb een moeder, ze woont alleen niet thuis.'"

Toch wil Daniek niet al te veel opgehemeld worden voor het helpen bij het creëren van een gezin voor haar vrienden. "Ik heb het niet alleen voor hen gedaan, ik deed het ook voor mezelf. Ik mocht dus nog twee keer zwanger zijn en bevallen. Die wens kon ik waarmaken doordat zij het kindje dan wilden opvoeden", zegt ze dankbaar.