Rijden op een infuus met wielen
Na tien dagen fietsen in de Pyreneeën reed ik wel twéé kilometer per uur sneller de Amerongse Berg op, de Col d'Izoard van de Utrechtse Heuvelrug. Het zat niet tussen de oren. Het was geen imitatieheroïek, mezelf weer zien rijden in dat groteske decor van Tourdrama's en daardoor gewoon wat harder kunnen trappen. Nee, het waren echt de benen. Extra bloedlichaampjes, een vakantiesouvenir vanaf 1500 meter hoogte. Vergelijkbaar met een behoorlijke ampul epo.
Precies dat gevoel moet Bjarne Riis ervaren als hij in 1993 kennismaakt met het wondermiddel, tot dat moment een medicijn voor kankerpatiënten. Hij moet het ervaren hebben als een superieur gevoel, het bewijs van een mens die een grens doorbreekt.
Laat een leek het valsspelerij noemen. Een renner weet beter. Zijn offers en inspanningen waren er niet minder om, hij moest het uiteindelijk allemaal zelf doen. Alleen híj weet hoeveel lijden er voor nodig was.
Hij beveelt zijn ploeggenoten hetzelfde recept aan, want ze zouden wel gek zijn om niet te doen wat de concurrentie ook doet...of anders wel van plan is. Hij mompelt wat over hypocrisie als die leek (of een enkele kritische volger) hem er op aanspreekt. Wie niet zelf ervaren heeft hoe het is om zo oneindig naar de kloten te gaan, wie de kick niet...ach zwijg liever. Bestrijd het onrecht in uw eigen wijk, ga een egeltje redden.
Voordat epo en Bjarne Riis een relatie kregen, dachten de kenners dat een matig getalenteerd renner nooit een Tour de France kon winnen op doping. Misschien zorgt zijn bekentenis, na jarenlang liegen, daarom wel voor zo'n schok. Het is niet omdat we voor het eerst een Tourwinnaar horen biechten, het is het verwoestende bewustzijn: epo maakt écht het verschil. Of anders wel een ander middel, vraag dat maar aan de Italianen of de Spanjaarden.
Misschien zijn wij, de liefhebbers, jarenlang overgeleverd aan de willekeur van de apotheek. Wat we zagen, wat we aanbeden hebben, was niets meer dan een illusie.
Deze gemankeerde plezierfietser zou willen dat het waar was.
Dan had hij zich bij vlagen niet alleen een Tourheld gewáánd, hij had er zelf eentje kunnen zijn. Gewoon, gedrogeerd tot de kruin, hormonaal gedegenereerd, Bjorne Riis voorbij. Rijden op een infuus met wielen.
Na jaren liegen had ik uiteindelijk een persconferentie belegd en met gevoel voor drama verklaard het slachtoffer te zijn van Het Systeem. Wat dat ook moge zijn.
Beste Bjarne.
Rij met dat grote, ex-geprepareerde Deense lijf eens mee naar Amerongen. Laat me theatraal de laatste 100 meter van je wegrijden. Gun me de illusie waar jouw, onze sport in grossiert. Doe alsof je je best deed, je hebt wat jaartjes ervaring met faken toch? Mijn genoegdoening inzake deze affaire is dan geregeld, ik ga dan weer een tijdje vol enthousiasme aan niet-wielrenners uitleggen dat het er allemaal bij hoort. Dat het niet erg is. Hoe je in het reine komt met al die anderen, dat moet je zelf maar uitzoeken.
Ik zou zoiets zeggen als: bedrog en theater, we herkennen het allemaal, we doen er allemaal aan mee. In geen enkele andere sport komen ze er zo schaamteloos voor uit dat ze geen haar beter zijn dan gewone mensen. Dat is de kracht van het wielrennen.
Zoiets dus.
Oja. Regel jij wat dope?