Mooie billen....
'n Slopende ochtendspits, waarbij de route Amsterdam - Hilversum is veranderd in één grote file. Na drie weken vakantie, met eindeloze zes- en achtbaanswegen die mij in no-time naar het zonnige zuiden van Frankrijk brengen, kom ik aan in Hilversum.
Duizelingwekkende hoeveelheden omleidingsborden zorgen ervoor dat je, in het toch al door een verkeersinfarct getroffen Hilversum, helemaal de weg kwijt raakt.
Als ik de werkzaamheden passeer, zie ik dat er in ieder geval gewerkt wordt. Vaak gebeurt er niks, althans, ik zie 't niet. Er staat welgeteld een graafmachine, duizenden kubieke meters zand te verzetten. Zou 't niet sneller gaan met een paar van die machines?
Uiteindelijk aangekomen bij 't TROS-gebouw, waar EénVandaag zetelt. Na 'n dag werken, moet ik 's avonds nog even heen en weer naar Apeldoorn. 'n Route die je normaal gesproken in een kleine drie kwartier aflegt. Maar niet als je vanuit Hilversum vertrekt. Zowel Hilversum in als Hilversum uit staat alles vast. Werkzaamheden hier, omleiding daar, keer om, ga terug, hier niet linksaf, STOP! Hoe is het mogelijk dat wegen, die voor mijn vakantie nog nadampten van het vers gelegde asfalt, inmiddels weer zijn veranderd in oud-Hollandsche zandpaden. Na ruim drie kwartier, kom ik via de nodige sluiproutes op de A1. De gebruikelijke avondspits is drukker dan normaal maar uiteindelijk beland ik in Apeldoorn. Toch bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. De op de heenweg halfopengeklapte borden "maaien berm", "takelwerkzaamheden A1" en het knipperende bord met "Nachtelijke afsluiting knooppunt Hoevelaken" beloven niet veel goeds.
Het is 00.24 uur, ik rij vol goede moed weg uit Apeldoorn. Het gaat goed maar niet voor lang. 't Verkeer moet van de rechterbaan naar de linkerbaan en de borden boven de weg geven 'n maximumsnelheid van 50 kilometer per uur aan. Terecht, 't lijkt mij niet prettig als er met 120 km/u langs je heen gescheurd wordt, terwijl je de vangrail staat los te schroeven. Voor 't vervangen van de 20 meter vangrail is in ieder geval ruim afgezet, zo'n kilometer of twee. Dan zie ik het bekende "Einde werkzaamheden" en kan ik door.
't is niet te druk en tien minuten later ben ik al bijna bij Knooppunt Hoevelaken. Maar dan beginnen de matrixborden plots te knipperen. 90 90, 70 70, 50 50, X X en alles staat stil. Ruim een half uur beweegt er niets meer. Langzaam maar zeker geeft ook de laatste trucker het op en het geluid van zijn dieselmotor stopt, 'n doodse stilte achterlatend op de A1. In de verte zie ik lampen, 'n enkele hijskraan en wegwerkers die druk bezig zijn met hun nachtelijk karwei. Ik stuur 'n paar smsjes (mag dat wel in de auto als je al een half uur stilstaat?) en heb gelukkig goeie muziek bij me.
Dan, het is inmiddels 01.26 uur, begint het verkeer weer te rijden. Maar niet voor lang, knooppunt Hoevelaken is afgesloten voor alle verkeer. Ik ken de omgeving en in plaats van kilometers om te rijden over Utrecht, ga ik via de Nijkerkerpolder, dat schiet tenminste op. Tot ik de A27 oprij, en de volgende matrixborden, me knipperend opwachten. De berm wordt gemaaid, en overijverige matrixbedienden hebben ook gelijk maar 'n rood kruis geplaatst boven de afrit naar Amsterdam. Achter me zie ik 'n auto die afslag nemen, zonder problemen z'n weg vervolgen richting onze hoofdstad. Ik moet eerst nog terug via de A27 voordat ik opnieuw bij de afslag Amsterdam kom. Na de nodige "verbredingswerkzaamheden", "opknapwerkzaamheden" en nog veel meer van dat alles kom ik eindelijk bij de Ring Amsterdam. "Verkeer richting Zaanstad wordt omgeleid". Dan maar via de Watergraafsmeer. Het is inmiddels 01.50 uur als ik de Afrit S113 neem, bloedchagrijnig van alle vertraging. Maar onderaan de afrit komt net de Sloggi-reclame tergend langzaam in beeld rollen. Vijf paar prachtige billen doen alle verkeersstress vergeten. Bijna mis ik 't groene verkeerslicht en in gedachten verzonken rij ik de Middenweg op... Opgebroken!