Feyenoord
Ik herinner me nog heel goed hoe het rook, hoe het voelde toen ik voor het eerst met mijn vader de Kuip inliep. Het gras was er groener dan op welk trapveldje in de buurt. Het stadion was enorm, en we zaten in vak J. Ik denk dat het in het voorjaar van 1977 was.
Feyenoord speelde tegen MVV, en van Hanegem scoorde. En het juichende stadion was indrukwekkender dan alles wat ik ooit had gezien. Toen werd Feyenoord mijn club.
En dat is altijd zo gebleven. Ook in de zwarte jaren 80, toen de neergang inzette. Ook toen Gunnar Bengtson en Pim Verbeek besloten om John Metgod tegen PSV in de spits te zetten (volgens mij verloren we met 6-0 van Romario en consorten). Ook als elke collega op maandagmorgen met de sportkrant onder de arm even op de uitslagen (en het verlies van mijn club) komt wijzen.
Maar ik weet ook nog dat we zowat stonden te janken in de tweede ring toen Pierre en zijn mannen in 2002 de UEFA cup wonnen. Supporter van Feyenoord ben je namelijk voor het leven. Dat heeft niks te maken met goed of slecht voetbal, met goed of slecht beleid van de club. Dat heeft te maken met wie je bent.
Gisteravond trok een horde namaak supporters door een Franse stad.Mensen die bezig zijn mijn club kapot te maken. Die er voor zorgden dat voor het eerst een heel stadion werd ontruimd om een wedstrijd te kunnen uitspelen. Gevolg is waarschijnlijk dat mijn club zwaar gestraft wordt, en nog verder in de ellende wegzakt.
Er is maar een ding dat je als echte supporter kunt doen: Zondag ga ik naar Feyenoord - Heerenveen, samen met mijn zoon.
Erik van Prooijen