'Wachten op een wonder helpt niet'

De minister heeft de veiligheidsbudgetten voor de wijken geschrapt en doet aan magisch denken: budget weg, dus probleem weg. Dat is een nieuwe vorm van politiek correct denken. Legde het vorige kabinet de vinger nog op de zere plek door Marokkaanse en Antilliaanse probleemwijken met naam en toenaam aan te wijzen en er energie en geld in te stoppen, het huidige kabinet stopt haar ogen en oren dicht.

En intussen zie ik straten waar maar liefst zeven gezinnen verhuizen vanwege de jeugdbendes voor de deur en spreek ik bewoners die hun garagebox vermijden omdat de bendes daar prostitutie bedrijven en hun gestolen waren opslaan. Bij iedereen die zijn verhaal kwijt wil over buurtterreur, overvallen of andere misdaden, wil ik zijn. Dat heb ik als agent geleerd: ga naar de plaats delict, juist daar word je wijzer. Zo kom ik in het Utrechtse Culemborg waar Molukse gezinnen voortdurend hun vernielde ruiten moeten repareren. Ik kom in het Friese Hemelum waar tokkiegezinnen de buren het ziekenhuis inslaan. Ik bezoek wie belaagd wordt, van de Amsterdamse Koerden tot de Egyptische Kopten, van het door straatschoffies getreiterde oudere echtpaar in Amsterdam West of de verbijsterde beroofde winkelier tot de geïntimideerde Islamitische homo.

Geregisseerde rondleidingen of toneelstukjes met officials, daar ben ik wars van. Het is verspilde energie. Ik kom juist om ter plaatse een beweging in gang te zetten tégen criminaliteit en vóór verheffing. Al mijn Kamervragen, moties en amendementen in Den Haag komen daar vandaan, van observaties en ervaringen.Daar komt ook Ter Beschikking van het Onderwijs (TBO) vandaan, waarbij criminele jongens een verlengde detentie krijgen op school binnen de gevangenismuren, net zo lang tot deze gevangenen een vakdiploma hebben gehaald. Als de dader terug komt in de samenleving, heeft hij nieuwe bagage om zijn leven te beteren, maar het is bovenal een zegen voor het gezin en de buurt, die de tijd krijgen zonder de kwelgeest even op adem te komen, te herstellen van de chaos en van de angst die de dader heeft bewerkstelligd.

Een tweede voorbeeld is het sociaal verhoor. Ouders krijgen een sociaal verhoor op het moment dat hun zoon of dochter voor het eerst wordt opgepakt en op het politiebureau wordt verhoord. De ouders krijgen indringende vragen: u bent verantwoordelijk, waarom ontspoort uw kind? Hoe nalatig bent u met uw opvoeding? Hoe zit het met uw controle over uw gezin? Die eerste keer, dát is het moment waarop ouders en het kind nog vatbaar zijn voor verbeteringen.En als derde de jongerenrechter, die de jonge daders bestraft, te midden van hun eigen peers. Op de daders maakt dit grote indruk en voor de welwillende jongeren is het een enorme uitnodiging om zich publiekelijk te distantiëren van hun generatiegenoten, de norm te helpen stellen en om thuis te raken in rechtspraak, want ze krijgen natuurlijk wel een flinke training.Dat gaat helpen. Mits de politie erkent dat voor etnisch explosieve wijken specialistische rechercheurs nodig zijn.

De politie kent wel specialisten, zoals de ME en de animal cops, maar geen specialistische rechercheurs die de jeugdbendes doorgronden, zodat zij de criminele jongens kunnen oppakken en verhoren. Daar wil ik een groot thema van gaan maken.Hoe ik het volhoud, die criminaliteitsbestrijding? Het mooiste moment van 2011 was voor mij de aanmoedigingsprijs voor homo-emancipatie. Deze prijs ontving ik op 15 mei van de Staat der Nederlanden. De jury schreef in haar rapport dat ik voor anderen de weg baan. Dat is precies wat ik zie gebeuren bij een aantal jongeren in Slotervaart. Ik heb hen mijn prijs gegeven. Omdat zij als hetero's het opnemen voor homo's. Dat is het hele geheim, dat wij het voor elkaar opnemen, niet alleen voor onszelf.