Tourblog: De eenzame Chinees

Zijn achterstand op leider Nibali is bijna twee uur. Met de Alpen en de Pyreneeën voor de wielen zie je het lijk dus al drijven.

Ik heb er een fles wijn om verwed dat Ji wel in Parijs gaat aankomen.

Engelse woordenschat

Dat zit zo. Ik heb mijn positieve gevoel gestut op een anekdote uit 2012. Ji reed de Ronde van Spanje en zijn ploegleider brak zich in de eerste week van de Vuelta het hoofd over de vraag hoe ze Ji - in geval van tijdlimiet-overschrijding - in deze door godverlaten uithoeken in hemelsnaam op een trein konden krijgen richting Barcelona, zodat hij een vliegtuig naar huis kon pakken. En een grote Engelse woordenschat had hij nog niet.

De ploegleider deelde zijn zorgen met Ji. Welnu, dat bleek onverwacht een gouden greep, want Ji dacht vanaf dat moment één ding: ik geef niet op, ik ga niet met de verrekte trein naar huis; ik ga de eindstreep in Madrid halen, binnen de tijd. Ji slaagde daar in.

Chinese journalisten

Vorige week zondag in Sheffield na de tweede Touretappe sprak ik Giant-ploegleider Mark Reef. Ji zette op dat moment zijn fiets tegen de bus. De achterstand in het klassement was al opgelopen tot ruim 23 minuten.

Reef keek naar de Chinese journalisten die de renner bij de teambus begonnen te ondervragen en hij glimlachte minzaam. Mooi, laat hem maar voelen dat zijn landgenoten hem volgen, dat geeft hem een gevoel van verantwoordelijkheid. Daarnaast, vertelde Reef, moet je Ji vooral complimenteren voor zijn geleverde arbeid. Dan gaat Ji stralen. Dan voelt Ji zich van waarde. Dan blijft Ji wel op de pedalen stampen.

Ondankbare taak

Ji, die al sinds 2008 onder contract staat bij de ploeg en al jaren in Nederland woont, heeft een van de meest ondankbare taken uit het wielrennen. Als de kopgroep is vertrokken, nestelt Ji zich aan kop van het peloton. Hij moet in vlakke etappes de afstand met de vluchters binnen de perken houden zodat zijn kopman Marcel Kittel in de slotfase kans maakt op de sprintzege.

Een half uur voor de finish zit Ji's werk erop en nemen anderen ploeggenoten als Dries Devenyns en Albert Timmer het achtervolgingswerk over. Ji laat zich uit het peloton zakken en rijdt moederziel alleen naar de finish, waar hij meestal een minuut of twintig later arriveert dan de rest. Vandaar de laatste plaats in de rangschikking. De eerste Chinees in de Tour heeft bijna twee uur langer op de fiets gezeten dan Nibali en draagt daarom de rode lantaarn. Die symboliek vind ik van een ontroerende schoonheid.

Parijs?

„Ji rijdt meer neus-in-de-wind-kilometers dan de andere renners," zegt Ji's oud-ploeggenoot Piet Rooijakkers, als ik hem bel en vraag naar de prestaties van Ji. Rooijakkers reed in 2009 voor de ploeg tijdens het Tour-debuut. „Ji schakelt niet terug hè?" zegt hij. „Ook toen ik nog reed bleef hij doorgaan en doorgaan. Ji is een taaie rakker. Opdracht is opdracht en Ji volbrengt die."

"Wat denkt je", vraag ik Rooijakkers: "Gaat Ji Parijs halen?" „Ik hoop het," zegt Piet, „maar ik denk het niet. Want hij moet bijna alles in zijn eentje doen."