Op bezoek bij Tarm-Ray in Hanover Park
"Hanover park sir, are you sure?" De taxichauffeur heeft er zichtbaar weinig zin in. Het miezert en we rijden vanuit het centrum van Kaapstad naar één van de beruchtste wijken van de stad. Daar waar de criminaliteit welig tiert met name door de armoede en de uitzichtloosheid.
"Toen er nog apartheid was, was het veel beter," vertelt de bestuurder vol overtuiging. "Toen was er gezag, wist iedereen waar hij aan toen was maar nu is het chaos meneer, complete chaos. Er wordt geroofd bij het leven." We volgen de M7 in oostelijke richting. "The blacks sir, the people from the north, they have no brains. They do whatever they like and the police, what should I say about them?"
Zuchtend bereiken we Hanover Park maar eenmaal daar is het vinden van het juiste adres bepaald geen sinecure. Net zo lastig als het vinden van mensen die je de weg kunnen wijzen. Of ze staan gedrogeerd tegen een muur, of ze lopen dronken waggelend langs.
Het is niet de mooiste zondagmorgen uit het leven van de bestuurder. Tierend stapt hij weer in, na de zoveelste vage aanwijzing van een wijkbewoner. "If they don't know the answer, just say you are ignorant."
Een half uur later dan gepland staan we bij Tarm-Ray op de stoep. En als bij toeval stopt het met regenen en breekt een waterig zonnetje door het wolkendek. "Hi Wout, great to have you here." Tarm-Ray's moeder lacht haar hele tandenloze gebit bloot. Tarm-Ray ziet er opvallend netjes uit in z'n groene pullover. Hij gaat naar de kerk. "God is mijn enige leider," vertelt hij even later onderweg. "Zonder Hem is er geen doel, alleen met Hem kan ik uiteindelijk mijn resultaten behalen."
Tarm-Ray is 19 jaar en de voorstopper van EenVandaag United. Hij is streetwise en weet wie hij wel en wie hij niet kan vertrouwen in Hanover Park. Na de kerk gaan we langs bij z'n vriendin en haar ouders die drie blokken verder wonen. De gastvrijheid is enorm. Ondanks de armoede worden meteen allerhande drankjes aangevoerd: "Criminaliteit en misdaad, ach, we leven ermee en als we ons aan de regels van deze wijk houden, gebeurt er niet veel."
De cijfers liegen niet. Elk jaar worden tientallen mensen in Hannover Park vermoord en vallen er honderden gewonden. De talloze gangs maken elkaar en de buurtbewoners het leven zuur. Kinderen, vaak van nog geen 13 jaar oud, gebruiken drugs en doen alles om aan geld te komen. Overdag kan het er nog wel vriendelijk uitzien maar 's nachts regeert de angst.
Tarm-Ray's vriend zit in de gang Young Gifted. Iemand een pistool op z'n hoofd zetten is voor hem geen probleem vertelt hij. "Soms heb je geld nodig en moet het. Maar ik probeer het niet in mijn eigen wijk te doen, hier kennen ze me te goed."
Tarm-Ray woont met z'n moeder, z'n broertje en z'n zusje in een klein huis. Voor het huis prijkt een indrukwekkend hek dat inbrekers moet afschrikken. Moeder Bibi houdt aan huis een klein illegaal drankwinkeltje dat zo nu en dan door de politie wordt opgerold. Ze begint daarna vrolijk opnieuw: "Ik kan niet anders, er is geen werk en ik wil mijn kinderen voeden."
Het huis van Tarm-Ray is bijna altijd bevolkt met mensen die er bier komen kopen en het er vaak ook opdrinken. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Daardoor komt er voor Tarm-Ray van studeren niet veel. Hij wil accountant worden: "Het is veel te lawaaierig op straat en in huis. Alleen na twaalven 's nachts lukt het me om wat boeken open te slaan maar dan ben ik vaak te moe."
En zo gaat het door. De norsige taxichauffeur die op mij heeft staan wachten, is door de vriendelijke familie van Tarm-Ray zichtbaar ontdooid. Relaxed zit hij in z'n praatstoel op het terrasje voor het huis. Hanover Park is toch niet zo slecht, moet ook hij toegeven: "I am allright now sir. Those are very friendly people."