Obama rocks the boat in church
Barack Obama gaf maandag een speech zonder weerga! Die man is verdorie goed. Een kanjer van een politicus, charismatisch, en hij meent nog wat hij zegt ook. Obama sprak zondag, een dag voor Martin Luther King Jr. Day, in de Martin Luther King kerk te Atlanta. Hij legt de vinger op een zere wonde: in de samenleving zijn we met z'n allen verantwoordelijk voor wat er gaande is, niet enkel de politiek.
Ik kan het filmpje met zijn speech ten zeerste aanbevelen, het duurt een goeie 30 minuten maar is nu al een klassieker. Kijk, luister en vergelijk Obama met het kaliber politici dat we nu in Europa hebben. We missen wat.
Obama speelt de bal terug naar de Amerikanen: "we willen allemaal verandering, maar die verandering moet ook van jullie komen. We zijn met z'n allen verantwoordelijk, je kan niet alles van een politicus verwachten en zelf je rug draaien." Een voorbeeld: "Ja, er moet meer geld komen voor onderwijs, maar opvoeding ligt vooral bij de ouders", zo zegt hij. Opvoeding is niet alleen een taak van onderwijzers en scholen, maar vooral ook van de ouders. "Hou je kinderen van straat 's nachts, zet die televisie af en doe wat met je kids, don't just blame the teachers! Verandering komt nooit van bovenaf, maar dient van onderuit te komen, van de basis". Hij refereert ook naar Martin Luther King Jr. zelf, die mensen kon inspireren, maar benadrukte dat het uiteindelijk heel gewone burgers waren, zoals Rosa Park (de zwarte vrouw die weigerde haar zitje op de bus af te staan aan een blanke. Ze werd hiervoor gearresteerd. Dit was Amerika, 1955, Alabama, see www.RosaParks.org ), die de moed opbrachten te strijden en verandering teweeg brachten.
Barack Obama slaat ook keihard terug naar het Clinton kamp, dat hem naïviteit en onbekwaamheid verwijt omdat hij zich beroept op hoop. Die hoop, aldus Obama, is waar het net allemaal om gaat! Zonder hoop hadden vrouwen geen stemrecht, hadden arbeiders niet het recht om zich te verenigen en waren slaven nooit vrije burgers geworden. Zonder hoop, zegt Obama, stond ik hier niet: "Warmte thuis, een opleiding en hoop was wat ik had".
Obama heeft helemaal gelijk; hoop is goed. En dit land is het land van hoop. JF Kennedy keek ook niet naar de maan en dacht, "ach, het is te ver". Want we kunnen zeggen wat we willen, maar hij staat er wel als eerste Afro-American op te boksen tegen de Clinton Inc campagnemachine om de eerste zwarte president van Amerika te worden. Formidabel.
De vraag is alleen of mensen bereid zullen zijn hem te volgen in een iets moeilijker discours dan de politicus die zegt "stem op mij en ik regel het wel voor jullie". Ik vroeg aan een religieuze (blanke) collega of Obama met deze speech veel gehoor kreeg in de bredere religieuze (kerk)gemeenschap. Ik had gedacht van wel, aangezien de speech erg christelijk geinspireerd was, maar ik was verkeerd. Hij was eerlijk, en hij zei "neen". Mensen gaan naar de kerk om zich goed te voelen, was de boodschap, niet om een moeilijk verhaal te horen. Men praat vooral veel over principes, maar weinigen leven en handelen ernaar. Het is dus nog maar de vraag of mensen zelf de verantwoordelijkheid willen dragen voor de verandering die ze erg graag willen.
Ik waardeerde zijn mening erg, en hij schetste zijn stelling met de discussie in zijn kerkgemeenschap omtrent abortus: "Iedereen is pro-life, dwz tegen abortus, uit principe, tot het er echt op aankomt." Hij suggereerde daarop met z'n allen naar geboorteklinieken te gaan om zwangere tienermeisjes te overhalen hun kind te houden. "En als ze dat doen", stelde hij voor, "dan zal ieder van ons in de congregatie een kind adopteren indien nodig, ongeacht kleur, afkomst of geslacht". Dit laatste ging er bij zijn medeparochianen niet zo goed in. Zijn stelling was echter wel consequent.
Barack Obama roept op een einde te maken aan het "deficiet van de empathie" die de regering W. Bush veroorzaakte. Want een samenleving wordt beoordeeld op hoe het omgaat met haar zwaksten. Het is tijd voor verandering, en ja, er is hoop. Maar de boodschap brengen alleen is niet voldoende. Een goed politicus moet ook verkiezingen winnen...
Er zal dus nog een robbertje gevochten moeten worden.
New York, 24 januari 2008
Robin van Puyenbroeck (31) komt uit Vlaanderen en verhuisde medio 2006 naar New York. Hij werkt bij een financiële instelling en woonde voordien in Amsterdam, Brussel, Toronto en Valencia. Robin is van opleiding jurist in Internationaal Recht, studeert momenteel Global Affairs aan NYU en is actief bij organisaties zoals de United Nations Association in New York.