Mayday! De Hillicopter is crashing

Na twee weken sneeuwstormen trotseren in Chicago (er werden meer dan 1,000 vluchten geannuleerd op een avond) was ik net op tijd terug in New York voor het beste feestje in town vorige week dinsdag: de Obama party op Super Tuesday! En ja hoor, he did it again.

Geen betere manier om de sfeer op te snuiven dan met een drankje Obama supporters aan te klampen, dus op naar Bar Tonic op 3rd Avenue! Een bar is trouwens ook de beste plaats om de verkiezingsshow gade te slaan (ook handig daar ik thuis geen televisie heb, mijn Amerikaanse collega's begrijpen er niets van). Reeds op de metro zat mijn rijtuig vol met Aziatische Obama campaigners, enthousiasme alom en allen op weg naar het feest! Bar Tonic bleek afgeladen vol te zitten en een andere bar in de straat werd opgevorderd. Het was gezellig televisie kijken en toen de show op CNN afgelopen was bleek dat de fans in de feestzaal downstairs een goed overwinningsfeestje aan het bouwen waren ... Daar konden we niet ontbreken.

Na Super Tuesday won Obama alle primaries op een rij, gisteren nog Virginia, Maryland en DC, met een comfortabele meerderheid. Exit polls suggeren dat hij nu niet alleen stemmen krijgt van zwarten en mannen, jongeren en hoger opgeleiden, maar ook van vrouwen en lager opgeleiden (de strongholds van Hillary tot nu toe).

Wat is er aan de hand met Hillary?

U bent waarschijnlijk al gek geworden van alle analyses, maar ik denk dat het vrij eenvoudig is. Twee zaken: één, ze is gewoon niet "likable", niet aardig, niet sympathiek, niet "genuine" en twee, mensen willen echt verandering in DC, verlangen naar een nieuwe generatie poitici, niet méér van hetzelfde.

Waar ging het fout?

Hillary gedraagde zich te lang alsof ze "recht" had op het presidentschap, en ze stelde alles in het werk om dat doel te bereiken, alles was gepland (zoals senator worden in NY etc). Ze komt daarom helemaal niet oprecht en spontaan over en er is groot wantrouwen. Voorbeeld: de Clintons weigeren hun belastingaangifte openbaar te maken (wat Obama wel gedaan heeft). People don't buy it.

Hillary presenteerde zich ook als de kandidaat met ervaring, wegens 8 jaar First Lady. Maar terzelfdertijd weigeren de Clintons de transcrips van Hillary's jaren in het Witte Huis vrij te geven... En als Obama succes oogst met zijn "change" verhaal, wordt ze plotseling ook de kandidaat van verandering... Again, people don't buy it.

Hillary gokte ook helemaal op de verwachting dat de kiezers heimwee zouden hebben naar de Bill Clinton days. Dat is zo, maar het electoraat blijkt niet blindweg een keuze te maken uit nostalgie. En het wil een echte ommezwaai met het verleden. Obama speelt hier handig op in door te benadrukken dat je niet dezelfde mensen uit Washington opnieuw naar Washington kan sturen en dan echte verandering verwachten. De gok op "Bill-heimwee" komt haar nu zuur te staan – Bill bleek moeilijk in toom te houden tijdens de campagne en zijn poging om de raciale kaart te trekken is in slechte aarde gevallen.

Dit alles wordt ook helemaal duidelijk als je kijkt naar de aanhang en stijl van de kandidaten: Terug naar het feestje! Al bij de speeches van de kandidaten na de bekendmaking van de resultaten gaapte er een enorme kloof; Een hyperprofessionele, georganiseerde, robotica Hillary (poging tot spontaniteit), en een emotionele, diepzinnige, enthousiasmerende Obama. Bij Hillary een groep nette geselecteerde supporters, bij Obama een jonge en diverse crowd die "yes, we can" van de daken schreeuwde. Ook in de bar was nagenoeg iedereen onder 35, alle kleuren en soorten met een goeie 50/50 mix der sexen. Het kon niet duidelijker zijn: de jonge generatie is de toekomst van Amerika and they know it.

Een jonge generatie die transraciaal is, internet met de paplepel meekreeg, geïnformeerd is en het helemaal gehad heeft met de old boys club in Washington DC. Deze mensen duwen hard voor een ander Amerika en krijgen gehoor. En Hillary begint het te snappen, het is paniekvoetbal nu. Campagnemanagers worden ontslaan en er wordt geld van de spaarrekening gehaald om bij te passen...

Ik had ook nog een aangename en interessant ervaring. Tot mijn grote verbazing kwam er later in de nacht een groep militairen binnen, allemaal officieren in combat dress. Ik was lang aan de praat met een kolonel die net terug was uit Iraq en nu in DC een task force leidde. Eerlijk gezegd heeft die man mijn mening over de US military helemaal bijgesteld. Hoe kan ik het beschrijven? Hij was intelligent, rustig, weloverwogen en had een hekel aan de oorlog. Meer nog, hij twijfelde ernstig aan het nut van de oorlog en nog meer aan de politieke besluitnemers. Hij wou ook weten hoe de Europeanen nu in godsnaam naar de USA kijken? Zijn land kan beter en het moet veranderen. En het feit dat ze daar met z'n allen in uniform stonden sprak boekdelen: "yes, we can!" Toen de groep diep in de nacht opstapte vroeg hij mijn kaartje om verder te praten als hij terug in New York is. En ja hoor, hij heeft reeds gemaild om volgende maand af te spreken. Schitterend toch?!

New York, 14 februari 2008

Robin (31) komt uit Vlaanderen en verhuisde medio 2006 naar New York. Hij werkt bij een financiële instelling en woonde voordien in Amsterdam, Bussel, Toronto en Valencia. Robin is van opleiding jurist in Internationaal Recht, studeert momenteel Global Affairs aan NYU en is actief bij organisaties zoals de United Nations Association in New York.