Marijns grote liefde Philipp werd vorig jaar doodgestoken bij Erasmusbrug: 'Ik kan hem niet terugkrijgen, wel doorgeven'

Philipp werd vorig jaar september op 32-jarige leeftijd doodgestoken. "Maar weinig mensen wisten wie hij was", vertelt Marijn Slingerland. Hij wil dat mensen zijn vriend alsnog leren kennen: "Als mens. Philipp is niet alleen een slachtoffer, hij was ook een persoon die een leven had, hobby's, liefde, alles. Hij was een mens om van te houden."

Droomzomer met elkaar

Ze waren 3,5 intensieve maanden bij elkaar. Philipp was een Duitse stedenbouwkundige die in Rotterdam was neergestreken. Marijn viel als een blok voor hem: "Ik weet nog dat hij op onze eerste date door de poortjes van Leiden Centraal kwam en ik dacht: alsjeblieft, laat hem dat inderdaad zijn."

Daarna groeide hun relatie als vanzelf, zegt Marijn. "Ik voelde me bij hem op mijn gemak, ik hoefde me niet beter voor te doen dan ik ben." De twee waren de laatste maanden voor de moord onafscheidelijk. Ze hadden een 'droomzomer' en leefden in een 'high'. Het stel maakte plannen om te gaan samenwonen.

'Gek op zijn levenslust'

Philipp was volgens zijn vriend enthousiast, kleurrijk en fantastisch. "Ik was echt gek op zijn levenslust, zijn expressie en zijn intelligentie." Tegelijkertijd was hij ook serieus en idealistisch: "Hij zag altijd een mooiere wereld voor zich en hoe dat gemaakt zou kunnen worden." Hij sprak ook een klein woordje Arabisch en werkte een tijdje in een vluchtelingenopvang. "Hij stond voor liefde voor de medemens."

De twee raakten niet uitgepraat. "Ik kon hem veel over natuur vertellen, hij mij over architectuur", zegt Marijn, die ecoloog is. "Dan liepen we ergens doorheen en dan hadden we altijd wel iets wat ons opviel, waar we over konden discussiëren, waar we gepassioneerd over waren."

'Kan iedereen zijn'

Philipp was een fanatiek skater. Op 19 september vorig jaar lag Marijn de hele dag ziek op bed. Philipp wilde nog van de laatste zonnestralen te genieten en besloot te gaan skaten. Hij pakte nog een zwart vestje mee en vertrok. Maar hij kwam maar niet thuis terwijl het al donker werd.

"Ik begon een beetje angstig te worden", vertelt Marijn. Online las hij nieuwsberichten over een steekpartij bij de Erasmusbrug. "Ik zocht naar geruststelling, maar eigenlijk vond ik alleen maar paniek." Marijn begon zich af te vragen of Philipp daar misschien bij was geweest. "Maar er zijn zoveel mensen in Rotterdam, dit kan iedereen zijn geweest", sprak hij zichzelf toe.

Herkend op nieuwsfoto

Tot hij een foto van het slachtoffer zag. Marijn herkende hem meteen. "Je staat het jezelf niet toe om het te geloven", blikt hij terug op dat moment. "Dat gaat gewoon nog niet, terwijl ik precies wist hoe zijn borstkas eruitzag." Van de politie kreeg hij geen informatie omdat hij geen geregistreerde naaste was.

Die nacht deed hij geen oog dicht, een vriend bleef bij hem. De volgende ochtend belde hij opnieuw naar de politie om te vertellen dat zijn vriend niet thuisgekomen was. Ze vroegen hem Philipp te omschrijven en Marijn somde alle details op.

Ouders voor eerst ontmoet

Marijn werd gevraagd naar het bureau te komen. In een kamertje bevestigden twee agenten wat hij al vermoedde: Philipp was dood. "Ik stortte compleet in." De eerste dagen kwam het amper binnen. Hij stelde zijn vrienden en die van Philipp op de hoogte. En ook Philipps ouders, die hij tot dat moment niet kende. "We dachten: dat doen we met kerst."

In het mortuarium ontmoetten ze elkaar voor het eerst. "Vanaf het begin voelde het gelijk goed, ik heb zijn moeder en vader een knuffel gegeven." Samen ruimden ze Philipps kamer uit en Marijn werd in de rouwadvertentie als partner aangeduid. Hij heeft inmiddels een goede band met ze: "Alsof je kunt zien waar Philipp bepaalde dingen vandaan had."

'Heel open over wie hij was'

Met de tijd kwamen ook de vragen, vertelt Marijn. "In het begin was dit een man die leidde aan psychoses en toen dacht ik: oké, verschrikkelijk, maar een psychose is een psychose." Later kwamen ook details vrij over uitspraken van de verdachte. "Dat vind ik eigenlijk veel moeilijker. Was Philipp een specifiek doelwit voor hem?"

"Je gaat van woede naar verdriet naar gemis naar complete verbijstering." Philipp was heel open over wie hij was. "Ik vond dat zo mooi aan hem", zegt zijn vriend. "Dat dát ertoe zou kunnen hebben geleid dat hij op zo'n manier vermoord werd, vind ik moeilijk te slikken. Dat idee deed me veel pijn."

Op zoek naar antwoorden

Als homohaat een motief zou zijn, zou Marijn dat heel moeilijk vinden. "Ik voelde me juist heel vrij. We hielden elkaars handen vast, waar we ook waren, er was geen compromis over. Omdat het gewoon moest kunnen van ons. Punt." Marijn hoopt dat er tijdens de rechtszaak antwoorden komen.

"Allereerst, wat is er precies met Philipp gebeurd? Deed de moordenaar het expres? Was hij niet goed bij zijn hoofd, of was er echt intentie om bewust zoveel mogelijk mensen iets aan te doen?" Het zijn voor Marijn belangrijke puzzelstukjes voor zijn verwerkingsproces. Als de verdachte een psychose had kan hij het meer loslaten. "Dan waren het gewoon zijn hersenen die op dat moment allemaal ideeën hadden waarin hij zich misschien heel erg bedreigd voelde."

Helden onderscheiden

Het waren omstanders die een heldenrol vervulden en met hun ingrijpen erger voorkwamen. Zij kregen begin dit jaar een heldenonderscheiding uit handen van de Rotterdamse burgemeester Carola Schouten.

Een van die jongens bleef bij het slachtoffer. "Ik ben heel blij dat hij bij Philipp was", zegt Marijn. "Hij heeft ook gezegd: 'Oké jongen, we gaan je helpen, we gaan je fiksen. Ook al waren de verwondingen onheelbaar. Op het moment dat Philipp door zijn hart werd gestoken was het einde verhaal."

'Menselijkheid teruggegeven'

Philipp was in zijn laatste moment niet alleen, tot opluchting van zijn vriend. "Natuurlijk is het verschrikkelijk dat Philipp gestorven is, maar hij geloofde heel erg in de mens, in zijn medemens." De helden en het ambulancepersoneel hebben alles gedaan om hem te redden, weet hij.

"Natuurlijk vind ik het heel moeilijk dat Philipp net degene is die is vermoord, maar hoeveel levens hebben ze wel niet gered?" Het speet de jongen die hem reanimeerde dat hij hem niet kon redden. "Ik zeg juist: 'Je hebt juist gegeven wat hem afgenomen was. Zo'n dierlijke moord, zo'n slacht: doordat je bij hem was, gaf je hem die menselijkheid weer terug.'"

Verdrietig, maar niet bang

"Ik ben heel verdrietig", zegt Marijn tot slot, ruim een jaar na de steekpartij. Maar de moord op zijn vriend heeft hem niet bang gemaakt: "Dood is maar de dood en mensen houden je nog steeds beet."

"Philipp leefde het leven voluit, tot het eind", vertelt hij. "Hij deed waar hij het meeste van hield: skeeleren en skaten op de brug. Dat wil ik meenemen: die angstloosheid, die vrijheid. Gewoon doen wat je kunt doen. Ik voel me juist heel erg vrij."