Kroepoek en een oranje tank
Wie de overdracht van het Nederlands Olympisch- en Paralympisch team wil bijwonen, moet eerst langs een oranje Leopardtank. En langs een orgel. De tank blijkt 3 militaire Olympiërs naar Topsportcentrum Almere te brengen, een ideetje van Defensie. Het orgel speelt Hollandse hits. Bij de ingang zit Erica Terpstra op een kruk. Iedereen die binnenkomt wordt persoonlijk door haar verwelkomt. Sommigen krijgen een omhelzing en een dikke zoen.
Zo verzamelen zich, een maand voor de Zomerspelen, honderden familieleden en vrienden van de ruim 240 sporters die ons land in Peking zullen vertegenwoordigen. Bij binnenkomst zijn er Hollandse hapjes als kaas en haring. Na afloop zijn er Chinese hapjes, van de sponsor die de Oosterse keuken bij u thuis brengt.
Het wordt donker in de sporthal. We horen het geluid van een kloppend hart. Op grote videoschermen komen Nederlandse Olympische successen voorbij; van Ankie en Ellen tot Pieter en Inge. Presentatoren Yvon Jaspers en Toine van Peperstraten interviewen oud-sporters over 'wat het met je doet om erbij te zijn'. Paralympics-veteraan Joop Stokkel (als zwemmer 5 goud, 3 zilver en 3 brons, als ruiter 1 goud, 2 zilver en 1 brons) omschrijft zijn medailles als "een stukje trots dat in de kast hangt". Oud-hockeyer Bas van de Goor (gouden medaille in 1996) waarschuwt de sporters hun hoofd bij de sport te houden tijdens de Spelen: "Er is een heleboel om je door af te laten leiden." Oud-atlete Ellen van Langen (goud in 1992) voegt daaraan toe: "Laat je niet meeslepen door de verschillende restaurants in het Olympisch dorp."
Vervolgens tonen Breakdancers de sportkleding. Modellen showen het officiële tenue; grijs met een wit streepje en een oranje stropdas met een tulp. Cirque du soleil-achtige acrobaten presenteren de turnkleding.
Dan krijgt NOC*NSF voorzitter Erica Terpstra het woord. "Iedereen in uw omgeving vindt u nu goed en fantastisch. Maar jullie waren wel degenen die elke weekend weer naar de training gingen. Jullie hebben je met passie en kwaliteit ingezet. Daar bedank ik jullie voor." Ze krijgt een luid applaus. Terpstra noemt zichzelf 'zo'n gup van 17,18 jaar' als ze over haar ervaringen in Rome (1960) en Tokio (1964) vertelt. "Dan loop je door dat dorp. Je kan elkaar niet verstaan. Maar er hangt wat in de lucht. Je deelt een droom en die is uitgekomen."
De deelnemers aan Peking 2008 zijn dan inmiddels al naar de kleedkamer vertrokken om zich in hun Olympisch tenue te hijsen. Het is aan Terpstra om de teams aan de Chef de Missions over te dragen: "Dames en heren, Nederland, ik presenteer u de Olympische ploeg van 2008. Een groot applaus voor deze kanjers!" Een doek valt en de Olympische deelnemers komen tevoorschijn. Spoedig daarna stromen sporters, vrienden en familie gezamenlijk naar de kroepoek en de nasi.
Marijn Duintjer Tebbens