De psyche op reis... Kom-Kom-Tom!
Deze vakantie ruzieloos doorgebracht tijdens het rijden. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Een splinternieuw navigatiesysteempje. Kletst niet, zeurt niet en is feilloos. Althans... op het eerste gezicht. Na 8 uur rijden zijn we ergens in Zwitserland. Nog een kwartiertje te gaan, dan zitten we in Italie. Zo leek het. "Ik zou toch zeggen dat we de Gotthard-tunnel nog door moeten", aldus m'n vriendin. Slimme opmerking. Zekers. Vertwijfeld reik ik naar mijn routesysteempje. Ik toets een andere plaats in. De resterende tien minuten veranderen in meer dan twee uur. Dat wordt nachtwerk. "Kom-Tom!"
Het reizen is sowieso anders. Je voert een plaats in en het is "gaan".
Het zwerfgevoel is weg. De onzekerheid, het gevoel op ontdekkingsreis
te zijn. Verkeerd rijden brengt je vaak naar de meest afgelegen
plekken. Mooier dan de snelweg.
De meest gestelde vraag aan de ANWB-medewerkers van het steunpunt Lyon
is op dit moment waar de beller zich bevindt. "We weten niet waar we
zijn, onze navigatie is kapot...". En als gevraagd wordt of ze kunnen
melden of er iets op de borden staat is het antwoord dikwijls;
"Prochaine" of "Pneus"...
In de bergen raak ik opstandig. Bij vertrek weet ik dat de snelweg ons
het snelst brengt waar we moeten wezen. Maar ja... de bergen trekken.
Ik voer een klein plaatsje in ergens in de bergen, laat ons welbewust
omrijden. We hebben het geweten. Terwijl de hellingspercentages stijgen
rij ik mezelf vast in een dorpje. Huisjes links, huisjes rechts. Beide
kanten 30 cm. Verkeerde rijrichting... tegemoetkomende auto. Juist.
Kom-Kom-Tom!