Column - Ton Elias (2007)
Het politieke dieptepunt van het jaar was natuurlijk de dag dat Wouter Bos naast Koningin Beatrix en Balkenende op het bordes van Paleis Huis ten Bosch stond.
Bij EénVandaag blikken smaakmakers uit het politieke jaar 2007 terug. Wat waren hun hoogte- en dieptepunten? Wat speelde er in de Tweede Kamer en bij de mensen die bepalend zijn?
De VVD had het in de verkiezingscampagne nog zo gezegd: het gaat helemaal niet tussen Balkenende en Bos. Wie op Balkenende stemt om Bos uit het torentje te houden, krijgt Bos er juist bij!
Maar de VVD werd niet geloofd en dat hadden we voor een deel aan onszelf te wijten: een partij die verdeeldheid uitstraalt, word door de kiezer niet vertrouwd. Ook al zeg je dingen die achteraf juist bleken. Dat er een ruk naar links zou komen, bijvoorbeeld. Of dat de belastingen op alle fronten zouden worden verzwaard om allerlei 'leuke' linkse plannetjes te betalen. Het barst ervan. Belastingkenners bij uitstek binnen de branche van fiscale adviseurs hebben dit najaar hard aan de bel getrokken bij het kabinet. Grote internationale bedrijven worden écht kopschuw van uw belastingmaatregelen, zeggen zowel de Orde van Belastingadviseurs als toppers van Deloitte en Ernst & Young.
Denk maar niet dat dit kabinet luistert. Wouter Bos weet wat goed voor Nederland is en als hij geen linkse dingen doet, vreet Jan Marijnissen z'n partij straks helemaal op.
Het lijkt allemaal best aardig hoor. Terwijl ik dit artikeltje maak, heeft Jet Bussemaker, staatssecretaris van Sociale Zaken, net weer besloten dat er 50 miljoen euro extra komt voor mantelzorgers, mensen dus die vrijwillig een familielid of kennis verzorgen die er slecht aan toe is. Best een sympathiek idee, zoals zoveel goedbedoelde linkse plannetjes. Maar wie even verder kijkt dan z'n neus lang is, komt erachter dat het geld naar de gemeenten gaat – en dat vervolgens niemand controleert of het wel echt bij die mantelzorgers terecht komt. Dat heet: scoren op kosten van de belastingbetaler. En het is maar een heel klein en willekeurig voorbeeldje van een algemene ziekte waar dit kabinet aan lijdt, de strooiziekte. Strooien met geld. Dat geld rolt niet van de drukpers, dat komt ergens vandaan. Het is opvallend dat maar zo weinig kiezers zich realiseren dat een werkelijk enórm deel ervan afkomstig is van het bedrijfsleven. Eén voorbeeld: 8 (ACHT!) keer al het geld dat we in Nederland uitgeven voor Justitie (namelijk dik 5 miljard euro) is net zoveel als alleen al via de omzetbelasting binnenkomt (43 ½ miljard).
De overheid heeft de plicht om goed met geld om te gaan. Dat grote bedrijven Nederland niet meer zien staan en dat hun klachten niet serieus genomen worden, is werkelijk iets om je zorgen over te maken. We hebben een kabinet waar het onderling wantrouwen vanaf straalt nu het eindelijk een beetje is begonnen te regeren. Ik hoop van harte dat de VVD erin zal slagen om duidelijk te maken dat ze het alleen al om haar jarenlange solide financiële traditie waard is om zo snel mogelijk weer regeringsverantwoordelijkheid te dragen.
Ton Elias is persstrateeg en komt –als eerste opvolger- voor de VVD in de Tweede Kamer zodra één van de zittende leden daar zou vertrekken.