Ik was bijna dood - of toch niet?
FLOOR BREMER - Stel je bent de dochter van Hillary Clinton. Op je zestiende gingen jullie samen op reis. Omdat je moeder toen firstlady was, gingen jullie niet naar een vakantiepark maar naar Tuzla in Bosnie. Jullie landden op het vliegveld, en liepen rustig uit het vliegtuig naar een ontvangstcomite. Daar stond een klein acht-jarig meisje dat een gedicht voordroeg over de oorlog dat ze speciaal had ingestudeerd omdat ze niet wist wat het was om in een land te wonen waar geen oorlog was. Dat vergeet je niet. Hoe vreemd moet het dan zijn als je je bloedeigen moeder ineens 12 jaar later een hele andere versie hoort vertellen. Omdat ze president wil worden van Amerika.
De versie van moeder Hillary recent op een persconferentie: "We landden op 25 maart 1996 in Bosnie. Ik herinner me dat er een lading kogels op ons werd afgevuurd. Met de hoofden gebukt renden we naar de gereedstaande auto's. Het welkomscomite hebben we niet kunnen begroeten."
Dit was de realiteit:
En nu nog even in een mix met het verhaal van Hillary:
Als ik dochter Chelsea was, dan zou ik me toch even achter de oren hebben gekrabt. "Euh mam......". Ik zou mijn moeder proberen van een blamage te redden. Want er was ook nog eens een cameraploeg bij, zou ik me herinneren. En andere mensen die waarschijnlijk ook op enig moment zouden zeggen dat het zo niet was gegaan. Chelsea daarentegen had blijkbaar geen last van dit morele dilemma. Haar geheugen kwam zelfs niet terug toen komiek Sinbad - die ook mee was op de reis- in een verklaring liet weten dat hij zich geen rondvliegende kogels kon herinneren tijdens die reis. Hij maakte zich naar eigen zeggen alleen zorgen over wat en waar hij zou eten 's avonds.
Ik vraag me dan toch af hoe dat achter de schermen gaat. Zou Chelsea dan 's avonds zeggen "sorry mam, ik weet dat je niet veel slaapt, maar nu klets je toch echt uit je nek. We weten allebei dat dat niet klopt." Of zou ze niets zeggen. Zou Hillary dan uit zichzelf uitleggen dat ze dat moet doen om als een sterk leider naar voren te komen en iemand met veel buitenlandervaring.
Het feit dat Chelsea nog steeds fanatiek campagne voert voor haar moeder -ook al kan Hillary niet meer winnen, eigenlijk, maar dat mogen we natuurlijk nog niet hardop zeggen om te voorkomen dat we als journalisten zelf een blamage begaan, bij deze dus misschien- doet vermoeden dat Chelsea gewoon haar mond heeft gehouden. Of dat Hillary gewoon heeft gezegd dat ze haar mond moet houden omdat ze geadviseerd wordt door mensen die gestudeerd hebben op hoe je president wordt.
In dat geval had ze misschien toch beter naar haar dochter kunnen luisteren.
Helaas zullen we het nooit weten. Chelsea geeft geen interviews. En de enige keer dat ik heel dicht in de buurt bij Hillary kwam duwde haar persmevrouw mij tussen de frisdrankautomaten.
Dus we zullen het moeten doen met de officiele verklaring van Hillary: "I said a lot of things - millions of words a day- so if I misspoke, that was just a misstatement". Deze zin is te mooi geconstrueerd om te vertalen.