When Clinton smiles
(Omdat morgen terecht alle aandacht uitgaat naar de uitslagen van Super Tuesday nu nog even snel aandacht voor een onderwerp dat afgelopen twee weken speelde) Opwinding om niets. Dat lijkt de slogan van de Nederlandse pers momenteel. En dan heb ik het natuurlijk ook over een filmpje van een politicus dat nog niemand heeft gezien, over een programma van een misdaadjournalist en een harde natuurfilm uit de jaren zeventig, met ruim zicht op verschillende bossen. Allemaal belangrijker dan de wereldeconomie of het welzijn van de Nederlander. Maar ik heb het op dit weblog vooral over Hillary Clintons gebruik van een lied van de Golden Earring, breed uitgemeten in de landelijke kranten en op tv. Pauw & Witteman missen in elk geval nooit een hype.
Waar gaat het over? Rode koontjes bij veel kranten en tv-rubrieken, want de campagne van Hillary Clinton gebruikte When the lady smiles van onze 60-plusband uit Den Haag, de Golden Earring. U weet wel, dat nummer met die controversiële, door Dick Maas gefilmde, videoclip waarin onder andere een non werd aangerand. Hoe haalde Hillary dat in haar hoofd? Haar campagne was nu toch wel meteen ten einde? Via een mailtje van journalist Jeroen van Bergeijk, die voor de VPRO-gids een interview met een weblogger uit Los Angeles maakte, bereikte het verhaal de Verenigde Staten en toen, terugkaatsend, weer Nederland. Met de genoemde hype tot gevolg. Van Bergeijk legde in het NRC Handelsblad van 31 januari vast hoe de opwinding de aardbol over ging. En hij excuseert zich in het artikel, omdat hij zijn journalistieke werk niet goed had gedaan. Hij had het verhaal niet gecheckt. Dat kun je hem kwalijk nemen. Maar dat kun je nog meer de stoet aan journalisten kwalijk nemen die zich eveneens zonder te controleren wat er nu aan het verhaal klopte, vol enthousiasme op het nieuwsbericht stortte.
Want wat was er nu eigenlijk helemaal aan de hand? Niet veel. Wij kennen het nummer van de Golden Earring uit 1984 met de videoclip van Dick Maas. De Amerikanen niet. Het brave MTV, dat toen ook in Amerika nog gewoon een clipzender was, durfde het filmpje niet uit te zenden en als er geen filmpje is, dan is er geen hit (er werd later nog een brave versie van de clip gemaakt, maar die deed in Amerika niets). De negatieve connotatie die veel mensen in Nederland hebben bij het nummer hebben de Amerikanen niet. Zij kennen het nummer niet eens. De meeste mensen weten niet eens dat de Golden Earring een Nederlandse band is.
Fast forward naar 2008. Heeft Hillary Clinton het liedje geadopteerd voor haar campagne? Daar is geen enkel bewijs voor. Ze liet eind vorig jaar haar kiezers een campagnelied kiezen en die kiezers selecteerden een tandcorrosie veroorzakend nummer van Celine Dion, de Canadese sirene die in noodgevallen binnen een minuut een baseball-stadion kan leegzingen. Dat nummer wordt overigens door de Clinton-campagne spaarzaam gebruikt, want het staat in de Verenigde Staten niet zo goed als je je campagnelied uit het buitenland moet halen. Daarvoor in de plaats horen de Clinton-fans met enige regelmaat U2 en The Police, hilarisch genoeg ook import. When the lady smiles is voorzover bekend slechts één keer gespeeld, in Cedar Falls, Iowa, dus ook nog eens een maand geleden, tijdens de strijd om de stemmen in Iowa. En door een lokale campagnemedewerker uitgekozen, om gespeeld te worden in afwachting van de komst van Clinton.
Dus: opwinding om niets. Gerommel in de marge dat tot internet (de natuurlijke habitat voor gerommel in de marge, zoals samenzweringstheorieën rond 9/11 en Ron Paul-fans) beperkt had moeten blijven. Maar de Nederlandse pers lijkt inmiddels te denken dat wat op internet iets voorstelt, ook daadwerkelijk iets voorstelt. Zonder ook maar iets te hoeven checken. En dat is niet links. Dat is niet rechts. Dat is gemakzucht.
Historicus Marc van Gestel schrijft sinds 2003 elke werkdag zijn weblog over de Amerikaanse presidentsverkiezingen vol: amerikalog.com