Slotervaart, de musical

Hoe moet ik dat voor me zien? Het geluid van rinkelend glas en door de lucht vliegende stoeptegels? Brandende auto's? Dat kan helemaal niet in Carré. Het Koninklijke Theater zou afbranden en hoogwaardigheidsbekleders zouden moeten wegduiken voor rondvliegend puin. En dan een koor van relschoppers die gezamenlijk het publiek van hulpverleners, buurtvaders, buurtmoeders, politici, journalisten, columnisten, jongerenwerkers en agenten het alom bekende "Krijg toch allemaal de kolere" toezingen? Thee met koekjes erbij in de pauze, heerlijk. Of mag ik dat niet zeggen?

Afgelopen dinsdag interviewt mijn collega de stadsdeelvoorzitter van Slotervaart, Ahmed Marcouch. Dit naar aanleiding van de maandagavond gepleegde vernielingen in zijn stadsdeel. We stellen hem de vraag of het kopje thee nu van tafel gaat. Hij antwoordt bevestigend, de tijd van theedrinken is voorbij. De 'kopje thee-vraag' is de vraag die bij ieder op de lippen brandt. Ongetwijfeld voer voor de Van Jole's die dit soort vragen als vooringenomen zullen bestempelen. Maar wel DE vraag die u als kijker ook aan ons stelt. Na het interview worden mijn collega's belaagd door stoeptegelgooiende 'Ciske's'. Dan zijn er collega's die vinden dat je het over jezelf afroept, je er bijna zelf om vraagt. Niemand vraagt of vroeg erom dat grote, puntige stukken stoeptegel de camera-auto zwaar beschadigen en bijna ernstig letsel toebrengen aan mijn collega's. De Pers stelt dat je niet moet laten blijken dat je van de TV bent. Hoe dan? Met verborgen camera? Dat zou pas erg zijn.

Het koor van jongeren, dat door Marcouch tuig genoemd wordt, zet het laatste refrein in:

Ik ben toch ook nog maar een kind

Kan het niet helemaal alleen

Misschien dat ik ooit het geluk nog vind

Maar hoe, dat is een groot probleem.

Hoe groot? Groot, als we Welten horen. Parijse toestanden! Het is als dansen op eieren en proberen de deksel op de pot te houden, aldus Welten. 'k Zie de slotscene al voor me, een dansende hoofdcommissaris op Slotervaartse eieren. Of Transvaalse eieren, Kanaaleilandse eieren, vul maar in. Joop van den Ende kan in z'n handen wrijven. De musicals liggen voor het oprapen. En het publiek? Dat zit bevend thuis, bang voor rondvliegende tegels.