'Oranje boven'
Nahr el Bared - Het grondoffensief is begonnen, en hoe. Meter bij meter wordt het kamp gebombardeerd, waarna commando's van deur tot deur gaan om Fatah al Islam uit te roeien. De grondactie duurt nu bijna een week, sinds de eerste dagen hangt er een vreselijke stank van dode lichamen rond het kamp - tot in de wijde omtrek te ruiken.
Het vluchtelingenkamp is hermetisch afgesloten voor de pers, je mag
zelfs niet op de weg langs het kamp stoppen om te filmen.
Natuurlijk proberen alle journalisten die regels aan hun laars te
lappen - ook ik probeerde deze week te stoppen om langs de weg te
filmen. Binnen een minuut stonden er soldaten naast me, helaas. Even
verderop nog een poging - helaas. Ik had nog het geluk dat mijn banden
niet in beslag werden genomen, er zijn de afgelopen weken verschillende
cameramannen gearresteerd - dat moet je niet hebben als je een dag hebt
om een reportage te maken.
"Misschien moeten we het gewoon netjes vragen" - stel ik aan mijn
chauffeur en cameraman voor. Ze kijken me wat meewarig aan, maar
stoppen bij de eerste militaire post - een leeg gebouw vol soldaten. Ik
word naar een legerbasis aan de andere kant van de weg gestuurd, daar
moet ik wachten op de kapitein.
Na tien minuten staat de kapitein voor me, maar net als ik mijn verhaal
doe, wordt hij behendig opzij gemanouvreerd door iemand met nog meer
sterren op mijn schouder. "Ik ben kolonel die-en-die" zegt hij, "Waar
kom je vandaan?" Ik antwoord: "Holland".
Een toverwoord: de kolonel begint te stralen, na drie
telefoontjes neemt hij me -glimlachend van oor tot oor - mee naar de
militaire post aan de andere kant van de weg. Op drie hoog brengt hij
me naar een lege kamer met een balkon - recht langs de buitenwijken van
het kamp.
"Het is wel een sluipschutterzone", zegt de kolonel, "Helemaal veilig
is het niet". Met getraind oog kijkt hij om het hoekje, de huizen
afspeurend naar eventuele schutters, maar hij voegt er aan toe: "Een
goede schutter kan je vanaf een kleine kilometer raken". Het eigenlijke
kamp ligt 500 meter van die plek - daar heeft het leger minder grip op
de situatie - dus met knikkende knieen weeg ik de risico's af.
Ik heb de gok gewaagd - niet zozeer om het argument van de cameraman
"CNN zou een moord doen voor deze plek", maar omdat het de enige
mogelijkheid was om te filmen langs de weg waar die afschuwelijke stank
van lijken hangt - daar wilde ik iets over vertellen omdat het de enige
waarneembare indicatie is dat er een slachting gaande is in het kamp.
De kolonel staat hard te lachen terwijl ik schichtig om me heen kijk -
en omdat er tijdens mijn verhaal ook nog een inslag komt , win ik voor
altijd zijn hart. Graag geeft hij me zijn telefoonnummer - voor alle
hulp ter velde - "schroom vooral niet".
Vanmorgen kreeg ik een sms. "Ik ben niet meer in het Noorden" schrijft
de kolonel, "Ben neergeschoten tijdens de actie - verder alles ok".
Misschien kan ik hem bezoeken in het militaire ziekenhuis - dan neem ik
een flesje Oranjebitter voor 'm mee.