De stilte van Cor's vrienden
Cor Strik is nog maar een paar uur dood als wij op weg zijn naar z'n vrienden. Achterin de auto staar ik naar een leeg blaadje in mijn bloknoot. Ik noteer: -Reactie? -Hoe goed kenden jullie elkaar? -Contact met familie? -Was hij zich bewust van de risico's? Het zijn allemaal zeer voor de hand liggende vragen. Van die vragen waar je eigenlijk zelf het antwoord wel op weet. Toch ga ik ze zo stellen aan Cor's voetbalmaatjes van V.V. De Posthoorn in Amersfoort. Althans; als ze dat willen.
Cor is een paar uur eerder in de Zuid-Afghaanse provincie
Helmand op een bermbom gestapt en overleden. Vreselijk nieuws voor zijn familie
en vrienden. Maar ook 'nieuws' want Cor is de eerste Nederlandse militair die
tijdens onze missie sneuvelt door oorlogsgeweld. (Eerder kwamen al vier
militairen om bij ongelukken. Eén militair pleegde zelfmoord; Cor is dus
eigenlijk het zesde dodelijke slachtoffer).
Op weg naar het voetbalveld gaan er meer vragen door mijn
hoofd. Zoals: wat doen we daar eigenlijk? Zitten de vrienden van Cor wel op ons
te wachten? Een collega van de redactie heeft telefonisch contact gehad met
Pascal ten Hoven, voetbaltrainer en goede vriend van Cor. Hij heeft toegezegd
ons te woord te willen staan. Maar hoe Cor's familieleden en vrienden zullen
reageren op een cameraploeg in hun midden weet ik niet.
Rond de kantine, aan de rand van het veld hebben zich enkele
tientallen jongens en meisjes verzameld. Sommigen staan in een innige
omhelzing. Anderen kijken glazig voor zich uit. Allemaal zijn ze stil. Dat is
het meest bizarre aan dit tafereel: vijftig opgeschoten jongeren bij elkaar en
je hoort geen enkel geluid.
Pascal huilt. Hij kan het niet geloven. Sinds zijn dertiende
kent hij Cor. Ze hebben voor zijn vertrek nog een afscheidsfeestje gehad. En
juist morgen zou het team van Cor voor het eerst kampioen kunnen worden in de
5e klasse, district 1. Cor (rechtsback) voetbalde tot de winterstop nog mee en
daarom hadden zijn vrienden een spandoek laten maken met de tekst: 'Cor, deze is
ook voor jou'. Op de grond ligt nu een tweede spandoek dat zijn vrienden
vanmiddag hebben gemaakt. 'Cor, R.I.P.', staat erop. Later zegt Pascal in onze
uitzending over Cor. "Ik kan niks slechts over hem vertellen".
De volgende dag rijden we opnieuw naar het voetbalveld in
Amersfoort, voor een herdenkingsdienst. Weer zijn er zo'n vijftig vrienden. En
weer is het onnatuurlijk stil. Sebastiaan Portenge vertelt dat hij Cor al vanaf
zijn vierde kent. Ze hebben altijd samen gevoetbald en gingen regelmatig samen
op vakantie. Twee weken geleden hebben ze nog met elkaar gebeld. Sebastiaan had
een nieuw huis en Cor wilde weten hoe het daarmee ging. Volgens Sebastiaan
overwoog de 21-jarige Cor te stoppen bij de Luchtmobiele Brigade. Hij vond het
na een periode in Irak en Afghanistan wel welletjes. "Hij was gewoon
liever bij zijn vrienden en familie."
Het voelt goed om een uur later weer in de auto naar
Hilversum te stappen. Cor's vrienden hebben meer dan genoeg aan elkaar. Op de
redactie monteren we een reportage over de rouw rond het voetbalveld. Het zijn
een paar gesprekjes met vrienden en verder alleen maar beelden, geen tekst. Zo
kan iedereen even de stilte ervaren van de vrienden van Cor Strik.