Omgevallen bomen

Het leidt vooral tot ongemakken. Musea in Washington die niet open kunnen, treinen die niet rijden en wegen die moeilijk begaanbaar zijn. En niet te vergeten een boom bij het Witte Huis die het leven heeft gelaten. Niets alarmerends vooralsnog, alleen veel overlast. Maar men grijpt hier elke mogelijkheid aan om weergerelateerde onderwerpen te delen met aandachtige toehoorders. Op televisie maar ook in het dagelijks leven. Vraag een willekeurige voorbijganger hoe het weer zich gaat ontwikkelen en geheid zullen ze het antwoord weten. Ik kan op mijn telefoon bijvoorbeeld van minuut tot minuut bijhouden wat de voorspellingen zijn. Niet zomaar globaal in de stad, maar precies op de plek waar ik me op dat moment bevind. Begin langzaam ook te begrijpen dat dat niet onpraktisch is want zaterdag tijdens het oversteken van de Brooklyn Bridge (ruim een kilometer lang) begon ik letterlijk in de zon en bereikte de overkant als een verzopen kat door een stortbui die halverwege begon. Geen paraplu. Geen plek om te schuilen. Overgeleverd aan de weergoden.

In de ochtendshows op televisie maken ze er helemaal een niet te missen onderwerp van. Vanmorgen stond ? van de weermannen buiten tussen Braziliaanse trommelaars een overzicht te geven van het weer van de dag. Op en neer springend wel te verstaan. Daarna kwam zijn collega in de studio met een verdere analyse voor vandaag en voor de rest van de week. Een kwartier later was ze er weer en dat houdt ze de hele ochtend vol. Het is bijna obsessief.

Naast de overstromingen zijn er in een ander deel van het land, Nevada, zojuist grote bosbranden ontstaan. Gevolg van de hitte. Ook daar rennen alle nieuwsverslaggevers naar toe om ons van minuut tot minuut op de hoogte te houden. Al de hele ochtend switchen de nieuwsprogramma's op en neer tussen beide uitersten van de weertabel.

Mijn telefoon geeft aan dat ik moet rennen als ik op droog op mijn afspraak wil komen. Het gaat op die lokatie over 20 minuten regenen.