Kleine ballen in New York

Ik ben er vroeg bij, had me eerst voorgenomen dit hele circus links te laten liggen maar bedacht me gaandeweg dat ik dit toch op z'n minst éénmaal in m'n leven meegemaakt moet hebben. Als New York-freak ( I LOVE NEW YORK) ben ik in alle seizoenen in de stad geweest maar nog nooit tijdens Oud & Nieuw. Gewaarschuwd door vrienden besluit ik me al vroeg naar de omgeving van Times Square te begeven. Niet nadat ik eerst de nodige power-repen, supermuesli's, Energy-boosts en andere overlevingssnacks heb ingeslagen. Naast de handschoenen, sjaal, muts uit The Bronx ook nog een paar flessen energy-drink, 'n Diet Coke (ter compensatie van de powersnacks) en een flesje oerwater meegenomen. Het is nog maar net iets na 14.00 uur als de straten tussen de 38e en de 45e al vollopen met mensen. En met agenten, heel veel agenten. Te paard, op de motor, in de hummer, in halve tanks, per helicopter, eigenlijk in en op alle vervoermiddelen die je je maar kan voorstellen.

De sfeer is goed, ik ontmoet Charly (kwart Chinees, half Amerikaans en nog een kwart iets anders) en zijn moeder. Het is ook hun eerste keer Times Square en de verwachtingen zijn hoog gespannen. The Big Ball, they will drop the Big Ball! Jaja, ze zullen de grote bal zien zakken! Trots vertel ik dat ons eigen Philips dit jaar verantwoordelijk is voor een beter stralende bal dan ooit tevoren. Met vele duizenden kristallen moet de bal een oogverblindend effect creëren op Times Square en in de wijde omgeving. Ondertussen is het bijna 17.00 uur. Grote groepen agenten beginnen de wachtende menigte terug te dringen achter dranghekken die overal vandaan getoverd worden. En dan is het opletten. Want voor je het weet sta je na drie uur blauwbekken, ineens in een zijstraat en kan je alleen nog maar achteraan aansluiten, alsof je uren op de Dam hebt staan wachten en vervolgens het spektakel vanaf het Waterlooplein mag gaan aanschouwen.

You, tall guy, jij lange kerel, doorlopen! 'k Denk dat ie 't tegen mij heeft maar doe net of ik 'm niet hoor. Samen met enkele tientallen anderen verschansen we ons op 'n hoekje van Broadway en de 7e Avenue. Charly ben ik kwijt maar voorlopig zou ik vanaf mijn plek de 'grote' bal nog moeten kunnen zien. Ik sta met vele anderen, buiten de hekken en iedere keer als er agenten aan komen lopen, doet iedereen of z'n neus bloedt. Dan gloort er hoop! Nadat de eerste dappere bezoekers 'n hekje zijn overgeklommen, komt een briesende commandant aangelopen. Als mensen vanaf het hoofdbureau 't spektakel willen meemaken, dan moeten ze dat nu zeggen, aldus de boos kijkende politieman. Waarop 'n bijdehante toerist zegt, dat dit prima is, als ie maar uitzicht heeft op de 'grote' bal. De agent kan dit niet waarderen en deze persoon wordt uit de rij gehaald en via 'n zijstraat afgevoerd. Welkom in New York! Dan worden plots de hekken verplaatst, er ontstaat ruimte maar daar mogen we niet zomaar in. Nadat we drie keer gecheckt, bevoeld, besnuffeld zijn door honden, bestraald met een of ander apparaat, mogen we naar de volgende check. Het zicht wordt beter en het grote aftellen kan beginnen.

Nog maar zes en een half uur... Da's best lang, zonder dat er eten of drinken verkocht wordt op straat, zonder toiletten, zonder ook maar 'n druppel alcohol. Maar de stemming zit er goed in. Dan is het 18.00 uur, het grote moment waarop de 'grote' bal z'n tocht opwaarts zal maken. Iedereen kijkt vol spanning, ik sta op nog geen 100 meter vanaf het punt waar het moet gaan gebeuren. Ineens wijzen een paar mensen omhoog, ze hebben verrekijkers bij zich. En verdomd als 't niet waar is, er lijkt iets langs een paal omhoog te kruipen wat vanaf deze afstand op een uit de kluiten gewassen voetbal lijkt. Dit zal wel de pre-bal zijn, een soort opwarmertje voor de echte bal. Als je goed kijkt, met name door de zoom-lens van je camera, zie je dat ie af en toe verschillende kleurtjes krijgt. Maar groter wordt ie niet.

M'n buurman uit de Bronx is, evenals ik, zwaar teleurgesteld. "My balls are bigger!", zegt hij verongelijkt. Mijn ballen zijn groter, aldus de buurman. Dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over. En dat ondanks de kou. Want na een uur of 6 staan, krijgt alles de proportie dat bij dit koude weer hoort.

(HET KLEINE STIPJE DAT U OP ONDERSTAANDE FOTO BOVENAAN IN BEELD ZIET, IS DE GROTE BAL!)

Als er vervolgens rond een uur of acht tienduizenden rode hoeden van Pontiac worden uitgedeeld, is mijn buurman weer tevreden gesteld. Er zitten nog een paar flinterdunne handschoenen bij maar de avond kan niet meer stuk. Qua show had ik me er meer van voorgesteld, Lenny Kravitz opende, Kid Rock kwam optreden en de hele goegemeente van enkele jaren American Pop-Idols kwam voorbij. Maar wel telkens onderbroken door 'n soort commercial voor Pontiac, want die wilt u toch ook rijden in 2008? Iedere keer als er ergens ter wereld het nieuwe jaar begint, wordt er vanaf tien massaal mee afgeteld. Dat verzet de gedachten 'n beetje want uiteindelijk heb ik, met m'n medestrijders op Times Square, ruim 9 uur staan wachten. En dan de grote finale, om één minuut voor twaalf komt de 'grote' bal, naar beneden. Vanaf 45 wordt er mee afgeteld, de tijd op het ene scherm loopt vier seconden voor op 't andere scherm. Dus terwijl het ene deel van Times Square elkaar al in de armen vliegt, is het andere deel nog aan 't tellen. Dat mag de pret echter niet drukken, als na 'n halve minuut vuurwerk ('k had thuis in Amsterdam meer liggen dan wat hier werd afgestoken) de confetti valt, hult heel Times Square zich in een gekleurde storm van papiersnippers. Dat ziet er gaaf uit, inclusief de duizenden oranje ballonnen die het geheel nog meer een Nederlands tintje geven. En die 'grote' bal? Nooit meer teruggezien, misschien 'n ideetje om deze de komende jaren tot op de grond te laten zakken, 'n slinger te geven waardoor ie over Broadway richting Downtown Manhattan kan rollen. Misschien dat we dan allemaal kunnen zien dat ie best groot is!