We kennen de schwalbe allemaal van Arjen Robben, die zich met veel misbaar laat vallen terwijl hij bewust het been van de tegenstander heeft opgezocht. Geert Wilders van de PVV blijkt dat kunstje ook goed te beheersen. Wellicht nog niet zo goed als Arjen, maar hij komt wel met stip de top tien van Schwalbianen binnen. Serieus. Het zit zo:

Afgelopen dinsdag maakte ik kennis met deze kwaliteit van de PVV-leider. Op dinsdag kan je als tv-journalist in de Tweede Kamer politici bij de ingang van de plenaire zaal aanspreken met allerhande vragen. Ik sta – zoals dat heet - in de wacht, want Wilders staat diverse collega journalisten met microfoons te woord. De vragen gaan over het jihadisme en Griekenland. Wilders neemt de tijd voor zijn antwoorden.  En  dan loopt hij naar onze camera.

Ik heb een iets minder prettige vraag voor Wilders. ,,Ziet u de nieuwe partij VNL van ex-PVV’ers Louis Bontes en Joram van Klaveren als een bedreiging?” Wilders antwoordt kort en afgemeten: ,,Ik zie niemand als een bedreiging!” Ik wil een vervolg vraag stellen, maar dan zet Wilders zijn schwalbe in.

Hij loopt tegen mij aan en zegt: ,,Wilt u mij NIET aanraken!” Ik schrik – mede omdat Wilders altijd is omringd door zijn gespierde lijfwachten  - en weg is hij. De schwalbe als middel om een vervelende vraag te ontlopen, die had ik nog niet eerder gezien in Den Haag.

Later die dag sta ik wederom voor de ingang van de plenaire zaal. Deze keer zonder camera. Ik heb een afspraak met een politicus over het energielabel van minister Blok.

En dan komt Geert Wilders naar buiten. Hij kijkt me aan en dan verschijnt een glimlach op zijn gezicht.