Het verhaal van Elise (19) over hoe het was op de middelbare school 'uit de kast' te komen. "Zelf heb ik op de middelbare school nooit echt voorlichting gehad over homoseksualiteit. Toen ik een jaar of 14 was en in de onderbouw van het vwo zat kwam het bij vakken als PMO (Persoonlijk Maatschappelijke Oriëntatie) en biologie wel kort ter sprake. Maar bij die vakken werd het vooral verteld als iets wat anders was."

"In de les zeiden ze: 'Het is normaal om hetero te zijn, dat is wat iedereen is en er zijn ook een paar mensen die anders zijn. Mannetje-Mannetje en vrouwtje-vrouwtje.’ Dat was zo’n beetje de boodschap die daarbij verkondigd werd, veel meer aandacht werd er niet aan gegeven.

Ik zat me daarbij heel ongemakkelijk te voelen en was vooral heel erg op mijn andere, hetero klasgenootjes aan het letten zodat ik hun reacties kon spiegelen. Zou er iemand denken dat…? Het maakte mij dus heel erg ongemakkelijk doordat ik mezelf immers niet anders voelde dan de rest van de mensen uit mijn klas, maar wel als anders zijnde werd bestempeld. Ik word gewoon verliefd op vrouwen, zoals zoveel mannen, alleen ik ben toevallig zelf een vrouw.

Voor homolessen

Door mijn eigen losse houding en die ongemakkelijkheid van vroeger zou je haast denken dat ik tegen voorlichting ben. Maar ik loop nu stage bij een groep kinderen en wat ik elke keer weer zie, niet alleen op stage, is dat het onbegrip vooral uit onwetendheid en onbekendheid komt. En vanuit het beeld dat iemand die homo is anders is.

Juist daarom vind ik nu de verplichte voorlichtingslessen een heel goed iets, zolang het maar gebeurt met een andere insteek. Iedereen is immers hetzelfde, de één wordt alleen verliefd op een jongen en de ander op een meisje, en of je dan zelf een jongen of meisje bent moet daarbij niks uitmaken. Maar het is wel belangrijk om er kennis mee te maken."

Bekijk hier de reportage in EenVandaag over verplichte 'homolessen' op de middelbare school.