Als er een lijst zou worden gemaakt van de meest genoemde woorden in de politiek in 2008 zou betutteling zeker in de top drie komen. Ik heb me er ook veel mee bezig gehouden afgelopen jaar. Thuis wel te verstaan. Tijdens mijn zwangerschapsverlof. Heerlijk…

Toch ging er bijna geen dag voorbij of het kwam in een of andere vorm ook voorbij in de krant of op tv. Het grappige is dat iedereen het woord te pas en te onpas gebruikt voor iets dat niet bevalt. En een gezonde portie populisme wordt daarbij niet geschuwd.Onlangs nog tijdens een debat over het Elektronisch Kinddossier. Dat is niets anders dan de digitale versie van het papieren dossier van het consultatiebureau overigens; elk angstbeeld ten spijt.

Maar aangezien het beleid betrof van minister Rouvoet was er allerlei reden om spookbeelden neer te zetten door de uiteraard zich liberaal noemende partijen betreft. Hij werd uitgemaakt voor ‘schaamhaarpolitie!’. Leuk gevonden, maar buiten elke realiteitszin. Ok, deze minister heeft de schijn soms tegen. Huwelijkscursussen lijken me niet een eerste verantwoordelijkheid van de overheid. Maar dezelfde partijen die te hoop lopen tegen de betutteling roepen als het mis gaat om het hardst dat Nederland in brand staat, het leger in moet grijpen en elk probleemgezin een coach moet krijgen. Tsja, wie betuttelt nou wie vraag ik me af.

Met betutteling op zich is niks mis. Zo durf ik te stellen dat de kredietcrisis tot meer betutteling zal leiden als het gaat om toezicht op het financiële verkeer. Als het gaat om het grote aantal gevallen van kindermishandeling wenden nog steeds teveel mensen hun hoofd af. Betutteling lijkt me hier niet alleen wenselijk maar zelfs een burgerlijke plicht. De wachtlijsten in de Jeugdzorg zijn ook alleen maar op te lossen met meer mensen die willen betuttelen. Betutteling is niets meer of minder dan bemoeizorg. In 2008 is daar te veel over gesproken maar te weinig aan gedaan. Voor 2009 zou ik zeggen: geen woorden maar daden. Meer betutteling graag!Mirjam Sterk is Tweede Kamerlid voor de CDA