'Pak de vlaggetjes aan!" gilt een vrouw vanaf een ladder naar een klein jongetje dat op straat staat. Ze laat de geel-groene vlaggen uit haar handen vallen en het jongetje vangt ze behendig op en gooit ze vrolijk de lucht in. De vrouw verplaatst de trap en pakt de vlaggetjes weer aan en gaat verder met het versieren van de steeg. Van een afstand bekijk ik hoe de naargeestige beco, zoals ze de smalle steegjes in de favela's noemen, steeds feestelijker wordt. Een man met een rokende sigaret in zijn mond sjouwt een oud tv-toestel naar buiten en plaatst het op een krakkemikkig tafeltje. "Zo, laat de wedstrijden maar beginnen," roept hij lachend en gooit zijn nog brandende sigaret op straat.

In tegenstelling tot het centrum van Rio, waar nauwelijks nog iets van een WK-sfeer te merken is, bereiden de bewoners van de sloppenwijk Rocinha zich al helemaal voor op het internationale voetbaltoernooi dat over een paar weken begint. Mensen schilderen hun huizen in de Braziliaanse nationale kleuren groen en geel en in de drukke winkelstraat, de Via Apia, worden allerlei groen-gele prullaria verkocht. Van hoeden tot T-shirts, lingerie, fluitjes en enorme toeters.

Ik vraag me af waar die plotselinge feeststemming nu vandaan komt - want vorige week werd er nog volop geschoten in de wijk en gingen de bewoners de straat op om te protesteren. Met grote protestborden verzetten ze zich tegen het geldverslindende wereldvoetbaltoernooi en schreeuwden ze dat er eerst beter onderwijs, gezondheidszorg en vooral goede watervoorziening in de wijk moesten komen.

Het was laatst weer raak toen er tien dagen lang geen water was en ik me opnieuw realiseerde hoe kostbaar water in feite is en dat het allesbehalve normaal is dat het gewoon uit de kraan stroomt. Het vuur spatte ervan af die avond tijdens het protest, waarbij zelfs een deel van de tunnel bij de ingang van de favela werd bezet en daarmee de toegang tot de wijk werd afgesloten.

"We moeten ons geen zand meer in de ogen laten strooien," zei mijn buurvrouw de dag na het protest. "Voor de strijd zou het beter zijn als Brazilië er straks snel uit ligt. We zijn nu wakker geschud, maar bij goed voetbal kunnen we weer in een roes raken. Dan voelen we ons trots en gaan we feesten, we vergeten dan de strijd. Voor de hoognodige veranderingen in Brazilië is het beter dat we niet winnen."

Hoe gek de Brazilianen ook zijn op hun nationale sport, ik kom steeds méér mensen tegen met deze mening. Dit WK heeft een zwart randje en dat is duidelijk te merken.

Maar in de smalle steegjes van Rocinha gaan de voorbereidingen vrolijk verder. Aan een tafeltje rijgen jonge meiden geel-groene armbandjes. Zij zijn er al helemaal klaar voor. "De veranderingen komen toch niet. Na het WK zijn er verkiezingen en dan beloven de politici van alles. We laten nu ons feest niet bederven. We willen zoveel mogelijk armbandjes verkopen, en Brazilië moet de Copa winnen!"